لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٩٨ - قنوت نماز وتر

بر مى‌داشتند اين دعا را مى‌خواندند كه.

(هذا مقام من حسناته نعمة منك و شكره ضعيف و ذنبه عظيم و ليس لذلك الّا رفقك و رحمتك فانّك قلت فى كتابك المنزل على نبيّك المرسل ٦‌ كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ‌[١] طال هجوعى و قلّ قيامى و هذا السّحر و انا استغفرك لذنوبي استغفار من لا يجد لنفسه ضرّا و لا نفعا و لا موتا و لا حياة و لا نشورا)

پس به سجده مى‌رفتند و اين دعائيست كه بعضى آن را قنوت مى‌نامند و بعضى قنوتش نمى‌نامند اولى آنست كه در وقت خواندن اين دعا دستها را بر ندارد و اگر بردارد ضرر ندارد و اللَّه تعالى يعلم احكامه.

(فاذا فرغ الانسان من الوتر صلّى ركعتى الفجر)

پس چون از قنوت وتر فارغ شود و نماز وتر را تمام كند برخيزد و دو ركعت نافله صبح را به جا آورد اگر در صبح كاذب باشد بى‌دغدغه است و اگر بيشتر باشد مشهور آنست كه بعد از وتر هر وقت كه باشد نافله صبح را به جا آورد و بعد از طلوع صبح كاذب اعاده مى‌كند استحبابا.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه صلّ ركعتى الفجر قبل الفجر و عنده و بعيده)

در احاديث صحيحه وارد است از محمد بن مسلم و عبد اللَّه و غير ايشان از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه، و در اخبار صحيحه از محمد بن مسلم و غير او منقولست از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه دو ركعت نافله صبح را پيش از صبح كاذب و در صبح كاذب و اندكى بعد از صبح كاذب به جا آور كه در صبح صادق باشد پيش از آن كه نماز

[١] الذاريات- ١٧.