لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٨٩ - قنوت نماز وتر

كنى كيست كه مانع تواند شد ميان من و تو يا تواند كه معارضه كند با تو در چيزى سهل از كارهاى من، و بتحقيق مى‌دانم كه در حكم تو ستم نيست و در عذابى كه خواهى كنى تعجيل ندارى كسى تعجيل مى‌كند كه خوف داشته باشد كه مطلب او به سبب تاخير فوت شود و محتاج نيست بظلم مگر كسى كه ضعيف باشد و حال آن كه تو از آن بالاترى كه محتاج و ضعيف باشى.

اى خداوند من چون تو احتياج بظلم بر من ندارى مگذار كه دشمنان مرا نشانه تير بلا كنند يا آن كه مى‌توانى بخشيد بى آن كه مبتلا سازى مرا پس مرا مبتلا مكن در دار دنيا و در آخرت نشانه تير عذاب خود مگردان هر چند مستحق اضعاف آن هستم خداوندا مهلت ده مرا و غم مرا زايل گردان و ببخشا گناهان مرا و بلا از عقب بلا بر سرم مفرست بتحقيق كه مى‌بينى و مى‌دانى ضعف مرا و آن كه حيله نمى‌توانم كرد كه از عذاب تو خلاصى يابم.

خداوندا در اين شب پناه به تو آورده‌ام مرا در پناه خود در آور و پناه به تو آورده‌ام از آتش جهنم مرا در امان خود در آور بهشت را از تو سؤال مى‌كنم مرا محروم مگردان پس هر چه خواهى طلب كن از خداوند خود و هفتاد مرتبه استغفار كن.

(و روى عن ابى حمزة الثّمالى قال كان علىّ بن الحسين صلوات اللَّه عليهما يقول فى اخر و تره و هو قائم ربّ أسأت و ظلمت نفسى و بئس ما صنعت و هذه يداى جزاء بما صنعتا قال ثمّ يبسط يديه جميعا قدّام وجهه و يقول و هذه رقبتي خاضعة لك لما اتت قال ثمّ يطأطئ رأسه و يخضع برقبته ثمّ يقول و ها انا ذا بين يديك فخذ لنفسك الرّضا من نفسى حتّى ترضى لك العتبى لا اعود لا اعود لا اعود قال و كان و اللَّه اذا قال لا اعود لم يعد)

و به اسانيد متكثره منقولست كه‌