لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٢٧ - باب علة وجوب الزكاة

ابواب الزّكاة

باب علّة وجوب الزّكاة

( «قال الشّيخ السّعيد الفقيه ابو جعفر محمّد بن عليّ بن الحسين بن موسى بن بابويه القمىّ رضى اللَّه عنه و اسكنه جنّته»)

اين ابواب زكاتست و از آن جمله باب علت واجب شدن زكاتست چنين مى‌گويد شيخ بزرگوار مجتهد كه كنيتش ابو جعفر است و نامش محمد است و پسر على است كه شيخ عظيم الشأن است و بقيه پدران حالشان معلوم نيست و ذكر آنها از اين جهت است كه چون لفظ بابويه غرابتى داشته است يا اعتبارى در زمان خود فرزندان به او معروف بوده‌اند و صدوق نيز مشهور به ابن بابويه است خواست كه بيان كند كه جد سيم اوست حق سبحانه و تعالى از او راضى و خشنود باشد و او را در بهشت جا دهد و اين عبارت اظهر آنست كه كلام صدوق باشد و محتمل است كه شاگردان و راويان آن ذكر كرده باشند چون متعارف بوده است كه بعضى از اوقات راويان را در اوايل كتاب داخل مى‌كردند مثل صحيفه كامله و گاهى در پشت كتاب مى‌نوشته‌اند چون اكثر كتب، و حمد و صلاة در بعضى از نسخ نيست و هم چنين لفظ و اسكنه جنّته در بعضى نسخ نيست.

(روى عبد اللَّه بن سنان عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال انّ اللَّه عزّ و جلّ فرض الزّكاة كما فرض الصّلاة فلو انّ رجلا حمل الزّكاة فاعطاها علانية لم يكن عليه فى ذلك عيب [عتب خ ل‌] و ذلك انّ اللَّه‌