لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧٧ - باب صلاة الحبوة و التسبيح و هى صلاة جعفر بن ابى طالب

نماز را از سر گيرد تا همه چهار ركعت را يك جا به جا آورد حضرت فرمودند در جواب عريضه كه بلكه در تهذيب به جاى بل بلى است و اين اظهر است يعنى بلى بنا مى‌نهد اگر حادثه امر ضرورى باشد كه ناچار باشد از رفتن بسوى آن پس نماز را قطع مى‌كند و چون برگردد بنا نهد و ما بقى را به جا آورد إن شاء اللَّه تعالى يعنى اگر خدا خواهد و توفيق كرامت كند كه بنا نهد و يا محض تيمن و تبرك باشد و اين حديث اشعارى دارد به آن كه يك نماز است و يك سلام دارد اما استدلال به امثال اين اشعارات نمى‌توان كرد.

( «و روى ابو بصير عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال صلّ صلاة جعفر فى أيّ وقت شئت من ليل او نهار و ان شئت حسبتها من نوافل اللّيل و ان شئت حسبتها من نوافل النّهار تحسب لك من نوافلك و تحسب لك من صلاة جعفر ٧»)

و در موثق از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه نماز جعفر را در هر وقتى كه خواهى به جا آور از شب و روز و اگر خواهى حساب مى‌توانى كرد از نوافل شب و اگر خواهى حساب مى‌كنى آن را از نوافل روز و در اين صورت ثواب هر دو را دارى ثواب نوافل شبانه روزى را دارى و ثواب نماز جعفر را نيز دارى يعنى تداخل مى‌شود به آن كه نوافل ظهر و عصر را چهار نماز جعفر مى‌كنى و نافله شام را بنحو نماز جعفر مى‌كنى كه اگر وقت نافله بدر نرود كه حمره مغربى زايل شود و غالب آنست كه وقت بدر مى‌رود و هشت ركعت نافله «شب» را در نماز جعفر مى‌توان كرد و ظاهر آنست كه هر گاه نوافل را بعنوان نماز جعفر به جا آورد هر دو ثواب دارد و بهتر آنست كه قصد هر دو كند و اگر قصد نافله يوميه كند كافى است اما اگر قصد نماز جعفر كند و قصد نافله نكند معلوم نيست كه ثواب نافله داشته باشد.

و در صحيح از ذريح منقول است كه گفت از حضرت امام جعفر صادق‌