راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٨٧ - ٢ متن كامل شرح رساله اسرار الوحى

حضرت من كه پروردگار عالميانم،[١] دوست‌تر از توكل و رضا نيست؛ زيرا سند[٢] قسمت، از عين حكمت خيزد و كار خود با دوست‌[٣] گذاشتن، علامت معرفت بود؛ و شرط حقيقت ايمان، درست كردن نسق‌[٤] توكل است؛ چنانكه‌[٥] مولى سبحانه و تعالى‌[٦] مى‌فرمايد: «وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ» و مشايخ- قدس الله ارواحهم- در توكل، سخن بسيار گفته‌اند.

معنى نزديكتر آن است كه سرّ دوستى، دو چيز است: فرمان دوست را كمر بستن و كار خود به دوست در بستن و بدو بازگشتن.[٧] و وكيل اسمى است‌[٨] از اسماء حسنى‌[٩]. حق مهم متوكلانرا[١٠] وكيل است و رزق بندگان را كفيل‌[١١].

اما توكل، شجره مبارك است‌[١٢]، بيخ او يقين است و تنه او تسليم است و شاخ او پسند قسمت است و شكوفه او رضا[١٣] و غصن او شكر و ثمره او تفويض است. آب‌خور او جويبار محبّت؛ پرورش‌[١٤] او در زمين معرفت؛ سايه او در[١٥] سرمايه سلوت.

نظم‌[١٦]

[١] - پروردگار عالميانم« ندارد».

[٢] - پسند.

[٣] - به دوست.

[٤] - سبق.

[٥] - چنانچه.

[٦] - حق سبحانه و تعالى فرمود.

[٧] - باز گذاشتن.

[٨] - اسميست.

[٩] - حسنى حق سبحانه.

[١٠] - كه اوههم متوكلان را.

[١١]. كافى و كفيل است.

[١٢]. مباركه‌اى است كه.

[١٣]. و برگ او صبر.

[١٤]. و پرورش.

[١٥].( در) ندارد.

[١٦]. مثنوى.

[١٧]. از.