راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٩٨ - حكايت

حيرت‌[١] بود.

چون زبان زندانى شود، دل از زندان غفلت و قيد هوا[٢] خلاص يابد. سخن ابو المغيث شيخ‌[٣] حسين منصور[٤] است:

«الالسنه المستنطقات‌[٥] تحت‌[٦] نطقها قلوب مستهلكات».

زبان گويا، هلاك دل خاموش است.

ابو حمزه خراسانى‌[٧] سخن نيكو گفتى. از هاتفى شنيد كه: سخن (نيكو) مى‌گويى‌[٨]؛ اگر نيك خاموش توانى بود[٩]. باقى عمر سخن بى‌حاجت نگفت‌[١٠] تا محرم شد.

نظم‌

وهب بن الورد- رحمة الله عليه- گويد: عافيت ده قسم است: نه در نگاهداشت زبان است و يكى در عزلت‌[١١].

مثل عرب است: قفاك لا يقرع‌[١٦] قفاك‌[١٧] (مرد به زبان نگاه داشتن، گردن خود را آرد از سيلى در امان)[١٨].

[١] - س: از حضرت.

[٢] - هاويه هوا.

[٣] -( شيخ) ندارد.

[٤] - منصور قدس سره.

[٥] - مستنطقات.

[٦] - يجب.

[٧] - ابو حمزه خراسانى رحمة الله عليه.

[٨] - نيكو مى‌گويى سخن.

[٩] - اگر نيكو خاموش ...

[١٠] - بى‌حاجت سخن نگفت.

[١١]. و يكى در عزلت و روى از خلق در كشيدن.

[١٢]. نديد.

[١٣]. نديد.

[١٤]. نيافت.

[١٥]. نيافت. در( س)، بيت قبل از تقسيم عافيت آمده است.

[١٦]. لا تقرع.

[١٧]. و فى التوابع يا بنى قفاك ما تقرع.

[١٨]. به نگاه داشت زبان، گردن خود را از زخم سيلى در امان دارد.