راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٧٨ - حكايت

بود[١] و در نماز، به قيام بسيار ايستد[٢] و خاموشى، پيرايه او بود؛ و كار خود به من گذاشته بود؛ و بسيار گريد و اندك خندد؛ و صاحب زهد را جليس خود سازد؛ و علما را دوست دارد؛ و فقرا را رفيق خود شمرد؛ و رضاى مرا جويان بود؛ و از سخط من، او[٣] گريزان بود؛ و از خلق بگريزد؛ و [از معاصى‌][٤]؛ باپرهيز بود؛ و شغل او ذكر بود[٥]؛ و دايم در تسبيح بود؛ و به وعده صادق بود؛ و به عهد واثق بود؛ و دل وى طاهر بود؛ و در صلوة زاكى، و زاهد بود[٦]؛ و در اداى فرايض، مجتهد بود؛ و به ثواب من راغب بود؛ و از عذاب من مشفق باشد؛[٧] و با دوستان من، انيس و جليس بود[٨]. چون بدين صفات حميده آراسته بود، دعوى دوستى و محبت من از وى درست بود؛ و در راه بندگى من، چيست بود. دوستان در خدمت آراسته بوند[٩] و در قربت پيراسته.

بيت‌[١٠]

ابراهيم شيبان‌[١١]- رحمة الله عليه گويد: چون شحنه خوف در سراى دل مقيم شود[١٢]، مواضع شهوات را به آتش انتقام بسوزد، و شمع معرفت در دل برافروزد؛ و رغبت دنيا را از دل تأخير كند[١٣].

سهل بن عبد الله‌[١٤] را پرسيدند كه: مرد گرسنه بسيار[١٥] مى‌باشد؛ زبانه آتش گرسنگى كجا مى‌رود؟

گفت: [آب‌] حكمت، آتش گرسنگى را و نايره شهوت را مى‌كشد و فرو مى‌نشاند[١٦].

[١] - و خواب او را در سجود يابد.

[٢] - و در قيام بسيار ايستد.

[٣] -( او) ندارد.

[٤] -( از معاصى) افتاده است.

[٥] - به ذكر من بود.

[٦] - و در نماز، ذاكى و زاهد بود.

[٧] - ترسان بود.

[٨] - و با دوستان ما جليس انيس بود.

[٩] - باشند.

[١٠] - مثنوى.

[١١]. شيبانى.

[١٢]. بود.

[١٣]. در دل ناچيز كند.

[١٤]. سهل بن عبد الله رحمة الله.

[١٥].( بسيار) ندارد.

[١٦].( آب) ندارد؛ بعد از گرسنگى( را) ندارد.