راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٦٣ - حكايت

حكايت‌[٢]

ابراهيم ادهم- قدست اسراره‌[٣]- به سر عابدى رسيد كه كار وى به آخر رسيده بود.

گفت: از فوت حيات دنيا، دريغ نمى‌خورى؟ گفت: اى شيخ‌[٤]! از سراى غرور و احزان‌[٥] و جاى خطايا و غفلت و نسيان بيرون مى‌روم و به دولت‌سراى خلوت‌[٦] مى‌رسم؛ چرا درد و دريغ خورم؟ بل درد و دريغ‌[٧] بر فوت شبى مى‌خورم كه نه در قيام گذاشته‌ام‌[٨] و به‌[٩] روزى كه نه در صيام بسر برده‌ام [و در نفسى كه نه بر ياد حق برآورده‌ام‌][١٠] ابراهيم گفت: هينئا لك و مرحبابك. گويند[١١] عالمى به سر [بالين‌][١٢] عارفى رسيد به وقت سفر آخر [ت‌].

گفت: نيكوگمان باش بر حضرت مولى تعالى‌[١٣].

گفت: اى عزيز! تو غم خود خور كه اگرم برخيزاند، به خدمت كمر بندم. و اگرم بيرون برد، به قرب او پيوندم. فرمان را گردن نهم و به شكرانه جان بر سر نهم‌[١٤]. دنيا سراى عبادتست و [گور][١٥] خلوتخانه عبوديت و حشرگاه منازل عبودت‌[١٦]. عبادت در اقامت امر است‌[١٧]؛ و حسن عبوديت در انقياد حكم‌[١٨]؛ و گوهر عبوديت‌[١٩] در صفاى معرفت و وفاى محبت نهاد. اوتاد را زيب و زينت، اين چهار خصلتست؛ و بناى چهار ركن عالم، بر اين چهار اوتاد محكم است‌[٢٠].

[١] - هر كه را در وى اين خصال بود.

[٢] -( حكايت) ندارد.

[٣] - قدس الله سره.

[٤] - اى ابراهيم.

[٥] - س:( و احزان) ندارد.

[٦] - سراى جلوت.

[٧] - دريغ و درد.

[٨] - گذشته.

[٩] -( به) ندارد.

[١٠] - عبارت داخل قلاب در( س) نيست.

[١١].( گويند) ندارد.

[١٢]. س: بالين ندارد.

[١٣].( تعالى) ندارد.

[١٤]. س: بر سر دهم.

[١٥]. س:( گور) ندارد.

[١٦]. س: عبوديت.

[١٧]. عبادت در امتثال امر است.

[١٨]. انفاذ حكم.

[١٩]. س: گوهر عبوديت.

[٢٠]. اوتادست.