راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٦٢ - حكايت

يا احمد! هل تدرى‌[١] لاىّ شيى‌ء فضلتك على ساير الانبياء؟

فقال: لا[٢]،[٣] فقال‌[٤]: باليقين، و حسن الخلق، و سخاوة النفس، و الرحمة على الخلق‌[٥]؛ و[٦] كذلك‌[٧] اوتاد الارض لم يكونوا أوتادا الا بهذا[٨]،[٩].

پس خطاب فرمود ملك سبحانه‌[١٠] و تعالى: يا احمد[١١]! مى‌دانى‌[١٢] كه ترا از انبياى‌[١٣] ما تقدّم به چه فضل نهادم؟ گفت: اى پروردگار من‌[١٤]: نمى‌دانم. خطاب شنيد[١٥] كه: به چهار خصلت: به قوّت يقين و خوى خوش و سخاوت و شفقت و رحمت‌[١٦] بر خاص و عام خلق‌[١٧].

بيت‌

[١] - الف، ب و ن: ألهم تدر.

[٢] - اللهم لا.

[٣] - اللهم لا.

[٤] - قال.

[٥] - و رحمة الخلق.

[٦] - س:( على الخلق) ندارد.

[٧] - فلذلك.

[٨] - بهذا القدم.

[٩] - با توجه به مدارك حديث، در اين قسمت تقديم و تأخير است. باستثناى نسخه س، مير و اسعد افندى، در ساير مدارك اين بخش، پيش از« ان العبد اذا جاع بطنه» آمده است.

[١٠] -( سبحانه) ندارد.

[١١]. كه اى احمد.

[١٢]. هيچ مى‌دانى.

[١٣]. بر انبياى.

[١٤].( من) ندارد.

[١٥]. خطاب حضرت دررسيد.

[١٦]. رحمت و شفقت.

[١٧].( خلق) ندارد.