راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٢٨ - حكايت

[رباعى‌]

وهب بن الورد- رحمة الله عليه- گفت به ثابت‌[٢]: بيا تا توبه كنيم از گناهى كه سر گناهانست‌[٣] و خلق خود آن را گناه نمى‌دانند؛ و آن، دوستى دنياست.

معمر بن سليمان- رحمة الله عليه- خانه داشت، خراب شد از خرگاه شب گاهى در ساخت و سى سال در آنجا بود. گفتند: اگر عمارتى مى‌كردى، چه بودى؟ گفت: كار از آن نزديكتر است.

بزرگى چنين گفت كه: هركه از تخت و جاه و شهوت، به جاه خمولت تواند فرود آمد، از او كارى بيابد[٤].

يحيى بن معاذ- رحمة الله عليه‌[٥] گفت: هيچ جسد بى‌اسد حرص و امل نيست. امّا، ابناى دنيا را اسد مفتوح است؛ لاجرم صاحب خود را به پنجه حرص، هلاك مى‌كنند[٦].

اما زهاد[٧] را اسد مرتاض و مقيدست و به سلسله مجاهدت مذبوح است. زيان بديشان نمى‌رسد[٨].

بيت‌[٩]

[١] - داخل قلاب را ندارد.

[٢] -( ثابت) ندارد.

[٣] - كه سر همه گناهانست.

[٤] - در نسخه مير، حكايت معمر بن سليمان( و بزرگى چنين گفت) نيامده است.

[٥] - قدس الله روحه.

[٦] - مى‌كند.

[٧] - و زهاد.

[٨] - مقيد است به سلسله مجاهدت، لاجرم برات نجات دارند و اولياى حق را اسد مذبوحست، زيا او بديشان نمى‌رسد.

[٩] - مثنوى.