راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٢٦ - حكايت

گويند[١] و در خاموشى، انيسش‌[٢] حق بود و در وقت نطق، جليسش‌[٣] لطف او بود.

يا احمد! اهل الآخره لا يهناهم‌[٤][٥] الطعام منذ عرفوا ربهم و لا يشغلهم‌[٦] مصيبة منذ عرفوا سيّئاتهم. يبكون على خطاياهم. يتعبّون انفسهم. و لا يريحونها[٧] إنّ راحة اهل الآخرة فى الموت‌[٨] و الآخرة مستراح العابدين‌[٩]. مونسهم دموعهم التى يفيض‌[١٠] على خدودهم و جلوسهم مع الملائكه الذين عن أيمانهم و عن شمائلهم و مناجاتهم مع الجليل الّذى فوق عرشه‌[١١].

ان اهل الآخرة قلوبهم فى اجوافهم، قد فرحت متى‌[١٢] نستريح من دار الفناء[١٣] (الى دار البقاء)[١٤] و[١٥].

پس خطاب فرمود[١٦]: اى احمد! اهل آخرت را طعام و شراب خارنده، و[١٧] گوارنده نبود. از هيبت جلال من و آرزوى جمال من، چون مرا شناسند[١٨] به هيچ معصيت مشغول نشوند، جز[١٩] به مصيبت معصيت خود. پيوسته بر گناه خود لرزان بوند[٢٠]؛ نفس خود را دايم در زير بار مجاهده دارند[٢١] و به هيچ آسايش نگذارند[٢٢]، زيرا[٢٣] راحت اهل آخرت، بعد از مرگ بود، چه‌[٢٤] نفس حيوانى و

[١] - با او گويند.

[٢] - انيس.

[٣] - جليس.

[٤] - ب: لا يهناؤهم.

[٥] - لا يهنالهم.

[٦] - ب: لا تسغلهم.

[٧] - س: و لا يذبحونها.

[٨] - الف، ب و ن: ان راحة اهل الجنة فى الموت.

[٩] - موضع استراحه العابدين.

[١٠] - الف، ب و ن: تفيض.

[١١]. مجازا عن الاستعا عرشه.

[١٢]. منّى.

[١٣]. ن: ننزح من دار الفناء.

[١٤]. الف، ب، ح و ن: من دار الفناء الى دار الفناء.

[١٥]. س:( الى دار البقاء) ندارد.

[١٦]. فرمود كه.

[١٧].( خارنده و) ندارد.

[١٨]. بشناسند.

[١٩]. س:( جز) ندارد.

[٢٠]. گريان باشند.

[٢١]. نفس خود را در زير بار مجاهد، مى‌دارند.

[٢٢]. نگذارنند.

[٢٣]. زيرا كه.

[٢٤]. س: زيرا.