راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٠١ - حكايت

حكايت‌[١]

ثابت بنانى- رحمة الله عليه- گفت‌[٢]: هرگاه كه جمعى در وقت پراكندگى، اين دعا بگويند: «اللّهم انّى اسئلك الجنّة و اعوذبك من النّار»، فرشتگان گويند: بيچارگان غافل بوده‌اند[٣] از دو كار بزرگ‌[٤]: نجات‌[٥] جستن از دوزخ [و] دركات‌[٦] و رسيدن به نعيم بهشت [و] درجات‌[٧].

حكايت‌[٨]

حسن بصرى- رحمة الله عليه- گفت‌[٩]: جماعتى از صحابه را دريافتم- رضوان الله عليهم اجمعين‌[١٠]- كه هرگز ذكر بهشت و دوزخ بر زبان نراندند؛ شرم‌[١١] داشتند از حق تعالى كه از وى، غير وى جويند.

حامد لعاف‌[١٢]- رحمة الله عليه- گفت‌[١٣]: «من عرف ما يطلب هان عليه ما يبذل‌[١٤]» (هر كه بداند كه چه مى‌طلبد، رنج طلب بر اميد يافت [مطلوب‌][١٥] آسان شود). «طوبى لمن اشترى شيئا نفيسا بشى‌ء خسيس طوبى لمن ترك لا شى‌ء للجنه»[١٦] خنك كسى كه نفيس را بدل خسيس بخرد، خنك كسى كه چيزى كه نبود و نماند، عوض كند به چيزى كه باقى و پاينده بماند[١٧].

[١] - ندارد.

[٢] - گويد.

[٣] - غافل نبوده‌اند.

[٤] - از درگاه بزرگ.

[٥] - به نجات.

[٦] - دركات او.

[٧] - درجات او.

[٨] - ندارد.

[٩] - خواجه حسن بصرى- قدس سره- گفت كه.

[١٠] - صحابه- رضوان الله عليهم- را دريافتم.

[١١]. و شرم.

[١٢]. حامد لعاف.

[١٣]. گويد.

[١٤]. ما يبدّل.

[١٥]. س: مطلوب( ندارد).

[١٦]. خنك كسى كه جوهر نفيسى بنقده خسيسى بدل كند و بخرد.

[١٧]. مانده.