اين براى آن است كه گفته‌هاى آل رسول ٦ با گفته خدا پيوسته است و اين مطلب مانند اين فرمايش خدا در محكمات قرآن است: «بى‌گمان، كسانى كه خدا و پيامبر او را آزار مى‌رسانند، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت كرده و برايشان عذابى خفّت‌آور آماده ساخته است» [سوره احزاب (٣٣)، آيه ٥٧] و نظير اين آيه فرمايش رسول خدا ٦ است كه فرموده: «هر كه على را آزار دهد مرا آزار داده است و هر كه مرا آزار دهد، خدا را آزرده است و هر كه خدا را بيازارد، به زودى مورد انتقام خدا قرار گيرد».

و همچنين پيامبر ٦ فرموده است: «هر كه على را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر كه مرا دوست بدارد به طور قطع خدا را دوست داشته است» و مانند اين فرمايش پيامبر ٦ در باره بنى وليعه كه فرمود: «به طور حتم، به سوى آنها مردى فرستم كه مانند خود من است، خدا و پيامبرش را دوست دارد و خدا و پيامبرش نيز او را دوست دارند، برخيز اى على و به سوى آنان روانه شو». و نيز گفته پيامبر ٦ در روز خيبر كه فرمود: «به طور حتم، [براى فتح خيبر] فردا مردى را به سوى آنان مى‌فرستم كه خدا و پيامبرش را دوست دارد و خدا و پيامبرش نيز او را دوست دارند، حمله‌كننده‌اى است كه هرگز فرار نمى‌كند، تا خدا به دست او آنجا را فتح نكند برنمى‌گردد»؛ پس پيامبر خدا ٦ پيش از اعزام او فتح آنجا را اعلام نمود و اصحاب پيامبر ٦ در انتظار به سر مى‌برند تا ببينند فردا اين افتخار نصيب چه كسى خواهد شد و چون فردا فرا رسيد، پيامبر ٦ على ٧ را فراخواند و اعزامش نمود و او را براى اين منقبت و افتخار برگزيد و او را «حمله آور بى‌گريز» ناميد و دوستار خدا و پيامبرش خواند و خبر داد كه خدا و پيامبرش نيز او را دوست دارند.

و همانا، ما با اين شرح و بيان زمينه سازى نموديم تا راهنما و پشتوانه‌اى براى مسايلى كه در باره جبر و تفويض و مرتبه ميان اين دو كه قصد شرح آن را داريم باشد و كمك و نيرو از خداست و ما در تمام امور خود به او توكّل مى‌كنيم؛ پس اين بحث را با گفتار امام صادق ٧ آغاز مى‌كنيم: «نه جبر است و نه تفويض بلكه مرتبه‌اى است بين اين دو كه عبارت است از: تندرستى، آزادى، مهلت كافى، توشه همچون مركب و وسيله تحريك انجام دهنده كار بر كار خود».