و سهمى براى يتيمان اختصاص داد و سهمى هم براى بينوايان آنها و سهمى نيز براى مسلمانانى كه سفرشان تجارى نبوده و در راه درمانده شده بودند قرار داد. اين روز بدر بود و اين هم راه و روش تقسيم غنائمى كه در سايه شمشير به دست آمده بود.

و امّا حكم غنائمى كه بدون حمله اسب‌سواران و شترسواران به دست آيد، قصّه‌اش از اين قرار است: هنگامى مهاجران به مدينه آمدند، انصار نيمى از خانه‌ها و نيمى از احوال خود را در اختيار آنها گذاشتند. مهاجران در آن هنگام حدود صد مرد بودند؛ پس همين كه رسول خدا ٦ بر بنى قريظه و بنى نضير پيروز گشت و به اموال آنان دست يافت، به انصار فرمود: اگر مى‌خواهيد خانه‌ها و اموالتان را كه به مهاجران واگذار نموده بوديد پس گيريد و من همه اين اموال به دست آمده را بين آنان تقسيم كنم و اگر مى‌خواهيد آن اموال و خانه‌هايتان را از آنان پس نگيريد و من اين غنائم را بين شما و آنان تقسيم نمايم؟ انصار گفتند: خواسته ما اين است كه همه اين اموال [غنائم‌] را ميان مهاجران تقسيم فرماييد و آن خانه‌ها و اموالى كه به آنها تقديم كرده‌ايم همچنان در اختيار آنان باقى بماند! پس خداى تبارك و تعالى اين آيه را نازل فرمود: «آنچه را خدا از آنان [يعنى يهود قريظه‌] به رسم غنيمت عايد پيامبر خود گردانيد [و از آن پيامبر است زيرا شما براى تصاحب آن‌] اسب يا شترى نتاختيد». [سوره حشر (٥٩)، آيه ٦] چون بنى قريظه در مدينه بودند و نزديكتر از آن بودند كه نيازى به حمله [رزمندگان‌] اسب‌سوار و شتر سوار داشته باشند. سپس خداوند فرمود: « [اين غنايم، نخست‌] اختصاص به بينوايان مهاجرى دارد كه از ديارشان و اموالشان رانده شدند: خواستار فضل خدا و خشنودى او مى‌باشند و خدا و پيامبرش را يارى مى‌كنند؛ اينان همان مردم درست گفتارند». [سوره حشر (٥٩)، آيه ٨]؛ پس خداوند اين اموال را مخصوص افرادى از قريش ساخت كه در مهاجرت پيامبر ٦ را همراهى كرده بودند و راست گفتار بودند. و مهاجران عرب را كه از قريش نبودند از شمار اختصاص يافتگان به اين اموال، بيرون كرده؛ زيرا در همان آيه فرموده: «مهاجران بينوايى كه از خانه‌ها و اموالشان رانده شدند»؛ زيرا فقط قريشيان بودند كه خانه‌ها و اموال مسلمانانى را كه از مكّه مهاجرت مى‌كردند تصاحب مى‌نمودند و ساير اعراب چنين برخوردى با مهاجران نداشتند. سپس بر مهاجرانى كه خمس به آنها داد مورد ستايش قرار داد و با درست گفتار معرفى كردند آنها، ايشان را از نفاق تبرئه نمود، آنجا كه مى‌فرمود: «اينان همان مردم درست گفتارند» نه دروغ گفتار.