پيامبر ٦ فرمود: مى‌گوييد: خداوندا! بر محمّد و آل محمّد درود فرست همان گونه كه بر ابراهيم و آل ابراهيم درود فرستادى. به درستى كه تو ستوده‌اى بزرگوار هستى. اى جماعت مردم! آيا در اين مورد ميان شما، اختلافى است؟ گفتند:

نه. مأمون گفت: اين چيزى است كه به هيچ صورت در آن اختلاف نيست و بر آن اتفاق نظر است. و آيا در نزد تو در مورد «آل» چيزى آشكارتر از اين آيه در قرآن مى‌باشد؟

ابو الحسن ٧ فرمود: شما را از سخن خداوند آگاه مى‌سازم كه «يس* سوگند به قرآن حكمت آموز* كه قطعا تو از [جمله‌] پيامبرانى* بر راهى راست». [يس (٣٦)، آيه ١ تا ٤] مقصود از فرمايش خويش: «يس» چيست؟ علما گفتند: [مقصود از] يس، محمّد ٦ است. در اين سخن ترديدى نيست. أبو الحسن ٧ فرمود: خداوند به محمّد و آل محمّد با اين [آيه‌] فضيلتى بخشيده است كه هيچ كس با انديشيدن [نيز] به كنه آن نرسد و اين به سبب آن است كه خداوند بر هيچ كس سلام نفرستاده مگر بر پيامبران صلوات اللَّه عليهم. خداوند تبارك و تعالى فرمود: «سلام بر نوح در ميان جهانيان».

[صافّات (٣٧)، آيه ٧٩] و فرمود: «سلام بر ابراهيم». [صافات (٣٧)، آيه ١٠٩] و فرمود:

«سلام بر موسى و هارون» [صافّات (٣٧)، آيه ١٢٠] و نفرمود: سلام بر آل نوح و نفرمود:

سلام بر آل ابراهيم و نفرموده: سلام بر آل موسى و هارون ولى خداوند عزيز و جليل فرمود: «سلام بر آل ياسين». [صافات (٣٧)، آيه ١٣٠] يعنى آل محمّد عليهم السّلام. پس مأمون گفت: به راستى دانستم كه شرح و بيان اين، در منبع نبوّت است. [امام ٧ فرمود:] اين هم هفتمى.

و امّا هشتم: اين سخن خداى عزيز و جليل است كه «و بدانيد كه هر چيزى را به غنيمت گرفتيد يك پنجم آن براى خدا و پيامبر و از آن خويشاوندان [او] ..

است». [انفال (٨)، آيه ٤١] سهم خويشاوندان را با سهم خويش و سهم رسول خدا ٦ در كنار هم آورد و اين جداكننده ميان «آل» و «امّت» است؛ چون كه خداوند آنان را در جايگاهى نهاد و تمامى مردم را در جايگاهى پايين‌تر از آن قرار داد و آنچه براى خود پسنديد براى آل رسول نيز پسنديد و در اين باره آنان را برگزيد و ابتدا از خويش شروع نمود و سپس پيامبرش را آورد