سپس مقدار رنج و زحمت هر يك را در نظر دار تا رنجى را كه يكى تحمّل كرده به حساب ديگرى نگذارى و در پاداش و مزد دادن به كار كسى كوتاهى مكن و به هر كس به اندازه رنجى كه كشيده پاداشش ادا كن و مورد تقدير و تشويق مخصوص قرارش ده. مبادا شرافت و بزرگى كسى موجب شود كه تلاش ناچيز او را بزرگ شمارى و فرودستى كسى باعث شود كه تلاش بزرگ او را ناچيز شمارى. و اگر شخص خوش سابقه‌اى در ضمن خدمت خود دچار مشكل و عارضه‌اى شد يا شايعه‌اى در باره‌اش گفته شد، نبايد در نظرت تباه گردد؛ زيرا عزّت از آن خداست و به هر كس خواهد عطا فرمايد و عاقبت به خير شدن مخصوص پرهيزگاران است.

اگر يكى از رزمندگان و گروه ضربتى تو در پيكار با دشمن تو به شهادت نائل آمد، در خانواده‌اش به مانند يك وصىّ مهربان و مورد اطمينان جانشين او باش تا احساس از دست دادن سرپرست خانواده در آنان مشاهده نشود؛ زيرا اين روش، دل پيروانت را بر تو مهربان مى‌سازد و حسّ فرمانبردارى آگاهانه از تو را در آنان زنده مى‌كند و سبب پيدايش آمادگى لازم در ايشان براى جانفشانى و فداكارى در راه حكومت تو مى‌شود.

پيامبر خدا ٦ را در باره مشركان، قوانين و دستوراتى بود و ما را نيز پس از او قوانين و دستوراتى است كه در باره ستمكاران و اهل قبله و مسلمان نمايان، به اجرا در آمد. و خدا به مردمى كه مى‌خواست ارشادشان نمايد فرمود: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خدا را اطاعت كنيد و پيامبر و اولياى امر خود را نيز اطاعت كنيد؛ پس هر گاه در امرى اختلاف نظر يافتيد، اگر به خدا و روز بازپسين ايمان داريد، آن را به كتاب خدا و سنّت پيامبر عرضه بداريد، اين بهتر و نيك فرجام‌تر است». [سوره نساء (٤)، آيه ٥٩] و در آيه ديگر فرمود: «و اگر آن را به پيامبر و اولياى امر خود ارجاع كنند، قطعا از ميان آنان كسانى‌اند كه [مى‌توانند درست و نادرست‌] آن را دريابند و اگر فضل خدا و رحمت او بر شما نبود؛ مسلّما جز شمار اندكى، همه از شيطان پيروى مى‌كرديد». [سوره نساء (٤)، آيه ٨٣] پس رجوع به خدا، گرفتن محكمات كتاب اوست و رجوع به پيامبر، گرفتن سنّت جامع اوست، سنّتى كه مسلمانان را گرد مى‌آورد و پراكنده نمى‌سازد. و ما خاندان پيامبر خدا هستيم كه آيات «محكم» قرآن را دريابيم و «متشابه» آن را تشخيص دهيم و «ناسخ» را از «منسوخ»- كه خدا تكليف آن را برداشته است- بازشناسيم.