يعنى كسانى كه كتاب [خدا] و حكمت را به ارث بردند و به خاطر اين دو ميراث به آنان رشك برده شد به فرموده خداوند كه: «بلكه به مردم براى آنچه خدا از فضل خويش به آنان عطا كرده رشك مى‌ورزند؛ در حقيقت ما به خاندان ابراهيم كتاب و حكمت داديم و به آنان ملكى بزرگ بخشيديم». [نساء (٤)، آيه ٥٤] يعنى اطاعت از برگزيدگان پاك، و ملك در اينجا اطاعت از آنان است.

علما گفتند: آيا خداى تعالى «برگزيدگى» را در قرآن تفسير فرموده است؟ امام رضا ٧ فرمود: برگزيدگى [اصطفاء] را به غير از باطن [آيات‌] در ظاهر [قرآن‌] در دوازده جا تفسير فرموده است. اوّلين جا سخن خداوند است كه: «و خويشان نزديكت را هشدار ده- خويشاوندان مخلصت را» كه در قرائت ابىّ بن كعب به اين صورت است و در مصحف عبد اللَّه بن مسعود [نيز] اين گونه ثبت شده است [شعراء (٢٦)، آيه ٢١٤] پس چون عثمان، زيد بن ثابت را امر كرد كه قرآن را گردآورى كند اين آيه را مخفى كرد و آنگاه كه خداى عزيز و جليل از اين كلمه، [آل‌] را اراده فرمود جايگاهى بلند و فضيلتى بزرگ و شرفى فراز [براى خاندان پيامبر عليهم السّلام‌] است. اين يكى [از دوازده جا] و آيه دوم در برگزيدگى [اصطفاء] سخن خداوند است كه: «خدا فقط مى‌خواهد آلودگى را از شما خاندان [پيامبر] بزدايد و شما را پاك و پاكيزه گرداند». [احزاب (٣٣)، آيه ٣٣] و اين فضيلتى است كه كسى جز دشمن و معاند آن را انكار نكند، زيرا فضيلتى آشكار است.

و آيه سوم، آنگاه كه خداوند پاكان را از آفريدگان خويش متمايز ساخته و به پيامبرش در آيه مباهله امر فرموده و گفت: اى محمّد! «بگو: بياييد پسرانمان و پسرانتان و زنانمان و زنانتان و ما خويشان نزديك و شما خويشان نزديك خود را فراخوانيم، سپس مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم». [آل عمران (٣)، آيه ٦١] پس پيامبر ٦، على و حسن و حسين و فاطمه عليهم السّلام را آورد و آنان را همپاى خويش قرار داد. آيا مى‌دانيد معنى سخن خداوند از «خويشان نزديك ما و خويشان نزديك شما» چيست؟

علما گفتند: مقصود از آن خود پيامبر بوده است. ابو الحسن ٧ فرمود: اشتباه گفتيد. مسلّما تنها على ٧ را قصد فرموده و از چيزهايى كه دلالت بر اين مطلب مى‌كند سخن پيامبر ٦ است كه فرمود: بنو وليعه بايد [به كارهاى زشت‌] پايان دهند يا [در غير اين صورت‌] مردى همچون خودم را به سوى ايشان مى‌فرستم.- يعنى على ٧ را- و اين امتيازى است كه هيچ كس به آن پيشى نگرفته و برترى اى است كه هيچ بشرى به آن راه نيافته و شرافتى است كه هيچ آفريده‌اى به آن سبقت نگرفته است؛ چرا كه خود على ٧ را همانند خويش قرار داد. پس اين سوّمى.