اى پسر جندب! تمام نيكى و تمام بدى فراروى توست ولى هرگز نيكى و بدى را به تمام و كمال جز در آخرت درنخواهى يافت؛ زيرا خداى جليل و عزيز، تمام نيكى را در بهشت و تمام بدى را در دوزخ قرار داده است چرا كه آن دو جاودانه‌اند. بر آن كس كه خداوند او را هدايت كرده و به ايمان گراميش داشته و راه رشد را به وى الهام نموده و به او عقلى نعمت‌شناس داده و حكمتى به او ارزانى داشته كه امور دينى و دنيوى خود را چاره سازى نمايد، واجب است كه خود را وادار به سپاسگزارى خداوند نمايد و كفران نعمت نكند و خداوند را ياد نمايد و فراموشش نكند و خدا را فرمان برد و از او سرپيچى ننمايد؛ براى ديرينه‌اى كه تنها به او حسن نظر داشته و براى نعمت تازه‌اى كه نصيبش ساخته آنگاه كه او را آفريده است و براى پاداش شايانى كه وعده‌اش داده و فضل و لطفى كه شامل حالش كرده و بيش از توان او كه از انجام دادن آن عاجز شود بر دوش او ننهاده و ضامن شده او را يارى دهد تا برداشتن بار تكاليف بر وى آسان گردد و باز براى انجام همان تكاليف اندك، يارى خواستن از خودش را بر او تجويز فرموده است و با اين همه لطف و عنايت خدا، اين بنده از فرمان الهى روگردان است و عاجز نما! آرى، اين بنده جامه بى‌اعتنايى به آنچه ميان او و پروردگارش در جريان است، دربركرده، گردنبند هواپرستى را برگردن خويش آويخته، دنبال رو شهوات گشته و دنيا را بر آخرت ترجيح داده و او با اين حال و وضع وخيم، آرزوى باغهاى بهشت را در سر دارد! و سزاوار نيست كسى كه كردارش مانند تبهكاران است به جايگاه نيكان چشم طمع دوزد.

هلا! اگر آن روز فرا رسد و روز قيامت برپا گردد و هنگامه سخت بيايد و خداوند جبروتمند براى داورى ميان مردم ترازوى عدل برآويزد و مردم براى حسابرسى حضور يابند، در اين موقع است كه پى مى‌برى كه برترى و بزرگوارى از آن كيست و افسوس و پشيمانى از آن چه كسى است! پس اينك در اين دنيا كارى كن تا در سايه آن اميد كاميابى در آن دنيا را داشته باشى.

اى پسر جندب! خداوند جليل و عزيز در يكى از وحى‌هاى خود مى‌فرمايد:

«به راستى، من نماز كسى را مى‌پذيرم كه در برابر عظمت من سر فرود آورد و به خاطر من نفس خود را از شهوتها باز دارد و روزش را با ياد من سپرى نمايد