آرى. امام ٧ فرمود: پس آيا بر امت [نيز] حرام است؟ گفتند: نه. امام ٧ فرمود: اين فرق ميان آل و امّت است. واى بر شما به كجا كشانده شده‌ايد؟ آيا از روى نادانى از قرآن بازگشته‌ايد يا اينكه شما گروهى [در راه نادرست‌] اسراف‌كاريد؟ آيا نمى‌دانيد كه مسلما اين روايت بنا بر ظاهرش براى برگزيدگان هدايت يافته است نه ديگران؟

علما گفتند: اى ابا الحسن، [اين سخن را] از كجا مى‌گويى؟

امام ٧ فرمود: از سخن خداوند كه: «و در حقيقت نوح و ابراهيم را فرستاديم و در ميان فرزندان آن دو نبوّت و كتاب را قرار داديم، از آن‌ها برخى راهياب شدند و [لى‌] بسيارى از آنان بدكار بودند». [حديد (٥٧)، آيه ٢٦] پس وراثت نبوّت قرآن در هدايت يافتگان قرار داده شده نه در فاسقين. آيا نمى‌دانيد كه نوح از پروردگارش خواستار شد و گفت: «پسرم از كسان من است و قطعا وعده تو راست است و تو بهترين داورانى» [هود (١١)، آيه ٤٥] و اين [بخاطر آن بود] كه خداوند به او و خانواده‌اش وعده داده بود كه آنان را نجات دهد، پس پروردگارش تبارك و تعالى [در پاسخ‌] به او فرمود: «او در حقيقت از كسان تو نيست، او [داراى‌] كردارى ناشايسته است. پس چيزى را كه به آن علم ندارى از من مخواه. من به تو اندرز مى‌دهم كه مبادا از نادانان باشى». [هود (١١)، آيه ٤٦] مأمون گفت: آيا خداوند عترت را در قرآن بر مردمان ديگر برترى داده است؟

امام رضا ٧ فرمود: به درستى كه خداوند بزرگمند جبّار عترت را در آيات محكم كتابش بر ديگر مردمان برترى داده است. مأمون گفت: اين [برترى دادن‌] در كجاى كتاب خداست؟ امام رضا ٧ فرمود: در سخن خداى تعالى: «به يقين خداوند، آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر مردم جهان برترى داده است* فرزندانى كه بعضى از آنان از [نسل‌] بعضى ديگرند» [آل عمران (٣)، آيه ٣٣ و ٣٤] و خداوند در جاى ديگرى فرمود:

«بلكه به مردم براى آنچه خدا از فضل خويش به آنان عطا كرده رشك مى‌ورزند، در حقيقت ما به خاندان ابراهيم كتاب و حكمت داديم و به آنان ملكى بزرگ بخشيديم». [نساء (٤)، آيه ٥٤] آنگاه روى سخن را به مؤمنان ديگر بازگردانده و فرموده است: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد خدا را اطاعت كنيد و پيامبر و اولياى امر خود را [نيز] اطاعت كنيد». [نساء (٤)، آيه ٥٩]