تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٩٧ - از امام صادق

و سكوت كردن از هنگام روز تا به شب سزا نباشد و پس از هجرت، بيابان گردى نباشد و پس از فتح مكه، هجرت ارزشى ندارد و طلاق پيش از ازدواج، و آزاد كردن غلام پيش از مالك‌شدنش معنى ندارد و فرزند را با وجود پدر، و غلام را با وجود مولى و زن را با وجود شوهرش سوگندى نباشد و نمى‌توان بر گناهى، نذر كرد و سوگند خوردن بر قطع ارتباط خانوادگى صحيح نيست.

١٨١- هيچ كس به كاميابى نرسد، هر چند كه كارها بر وفق مرادش باشد، جز آن كه از ميان سختى‌ها به دست آورده باشد و هر كه به انتظار فرصتى بهتر، فرصت در دسترس را از دست بدهد روزگار، فرصت بهتر را [نيز] از او در ربايد؛ چرا كه از نشانه‌هاى روزگار فرصت ربايى است و راه و رسم زمانه، از دست دادن فرصت است.

١٨٢- احسان، زكات نعمت‌ها و شفاعت، زكات مقام و بيمارى‌ها زكات بدن‌ها و گذشت، زكات پيروزى است و هر آنچه كه زكاتش پرداخت شود از دست رفتنش را، آسودگى باشد.

١٨٣- امام صادق ٧ هنگام مصيبت مى‌فرمود: سپاس خداى را كه مصيبتى در دين من در نيفكند و سپاس خدايى را كه چون مى‌خواست مصيبت من بزرگتر از آنچه هست بشود مى‌شد و سپاس خدايى را كه كارى را خواست و شد.

١٨٤- امام صادق ٧ فرمود: خداى مى‌فرمايد: هر كس سرگشته‌اى را از سرگشتگى برهاند او را ستايشگر بنامم و در بهشت خويش، جايش دهم.

١٨٥- چون دنيا به مردمى روى كند نيكى‌هاى ديگران را نيز بر تن آنان كنند و آن هنگام كه دنيا از آنان روى گردان شود نيكى‌هاى خويش نيز از آنان ربوده شود.

١٨٦- دختران حسنه‌اند و پسران نعمت‌اند. براى حسنات پاداش آيد و از نعمت‌ها بازخواست شود.