و به كارهاى آنان بر بندگان خدا سرپرستى داشته است، پس مبادا چنين كسانى را همراز و همدم خود سازى و در مسئوليت خود شريك گردانى، چنان كه شريك ديگر حاكمان بوده‌اند و آنان را هلاك ساختند و به پرتگاه‌هاى بدى كشاندند.

هرگز فريفته ظاهرسازى آنان مشو؛ زيرا آنان ياوران گناهكاران و برادران ستمكاران و محور هر طمع و دغل بوده‌اند. در حالى كه تو مى‌توانى بهترين جايگزين را براى آنان بيابى كه ادب و نفوذ آنها را دارند، كسانى كه كارها را خوب بررسى مى‌كنند و به نيك و بد آنها پى مى‌برند. اينان براى تو كم‌خرج‌تر و پركارترند [كارآيى و بازدهى‌شان بهتر] و مهربانى‌شان بيشتر و دوستى‌شان با غير تو كمتر است. نه ستمگرى را در ستمش يارى داده و نه بزهكارى را در بزهش. و هيچ گونه سابقه همكارى [با دشمنان‌] در درازدستى بر مسلمانان و هم پيمانان نداشته‌اند؛ پس اينان را در خلوت و جلوت به دوستى خود برگزين. و سپس از ميان آنان افرادى را برگزين كه در حقّ گويى از همه صريح‌ترند، هر چند گفتن حقّ تلخ باشد و نسبت به رعايت انصاف در حقّ ناتوانان محتاط ترند و در كارهايى كه خداوند بر دوستانش نمى‌پسندد، كمتر با تو هم نظرند، چه خوشايند تو باشد يا نباشد. زيرا به راستى، اينان هستند كه تو را به راه حقّ وادارند و به آنچه سودش نصيب تو شود بينا گردانند.

به پارسايان و راستگويان و مردم خردمند و خانواده‌دار بپيوند و آنان را چنان بپرور كه تو را فراوان نستايند و به بيهوده‌اى كه نكرده‌اى، خاطرت را شاد ننمايند؛ زيرا ستايش فراوان سبب خود پسندى شود و به فريب كشاند و پذيرش آن موجب دشمنى خداوند است.

مبادا افراد خوش كردار و بدكردار به نزد تو برابر باشند كه اين مايه دلسردى خوش كردار از نيكوكارى و دلگرمى بدكردار در بدكارى گردد؛ پس با هر يك چنان رفتار كن كه او بر عهده خود گرفته است تا خدايت بدان سود بخشد و تو نيز با آن رفتار ياران خود را سود بخشى.

بدان بهترين چيزى كه مايه خوش بينى مردم نسبت به زمامدار مى‌شود، نيكى كردن زمامدار است در حقّ مردم و كاستن از بار هزينه‌هاى آنان و كم آزردن مردم در امورى كه زمامدار حقّى در آنها ندارد.