و على بن حسين عليهما السّلام فرمود: همانا هر آنچه كه در شرق و غرب دنيا از دريا گرفته تا خشكى دشت و كوه آن كوه خورشيد بر آن تابيده نزد دوستى از دوستداران خدا و معرفت داران به حقّ خدا همچون بازگشت سايه است. پس آنگاه فرمود: آيا آزاده‌اى نيست كه اين ته‌مانده جويده شده- يعنى دنيا- را براى اهلش واگذارد؟ جان‌هاى شما را قيمتى جز بهشت نباشد؛ پس به غير آن نفروشيد؛ چرا كه هر كه از خدا به دنيا خشنود شود بى‌گمان به چيزى پست خشنود شده است.

اى هشام! به راستى همه مردم ستارگان را مى‌بينند ولى جز آن كس كه راه‌ها و منزلگاه‌هاى ستارگان را مى‌داند به آنها رهنمون نمى‌شود و همين طور شما حكمت را مى‌خوانيد ولى جز آن كس كه به آن عمل مى‌كند كسى به آن رهنمون نمى‌شود.

اى هشام! همانا مسيح ٧ به حواريون فرمود: اى بندگان بد! بلندى نخل شما را به هراس مى‌اندازد و خار و سختى بالا روى از آن را به ياد مى‌آوريد و شيرينى و منافع ثمره نخل را از ياد مى‌بريد؛ همين طور سختى كار آخرت را به ياد مى‌آوريد و روز فرا رسيدنش بر شما طولانى مى‌آيد و نعمت و روشنى و سودى كه به آنها دست مى‌يابيد را از ياد مى‌بريد.

اى بندگان بد! گندم را پاك سازيد و تميز نماييد و آن را به خوبى آرد كنيد تا مزه‌اش را دريابيد و خوردنش بر شما گوارا باشد همين طور ايمان را خالص كنيد و كامل نماييد تا شيرينى‌اش را دريابيد و از سرانجامش بهره بريد. از روى حقّ به شما مى‌گويم: اگر چراغى را بيابيد كه با روغن قطران [روغنى بدبو] در شبى تاريك روشنايى دهد از نورش استفاده مى‌كنيد و بوى بدش شما را از آن باز نمى‌دارد همين طور سزاست كه حكمت از هر كه يافتيد برگيريد و بى‌ميلى او به ياددادن حكمت، شما را از آن باز نمى‌دارد. اى بندگان دنيا! از روى حقّ به شما مى‌گويم: به شرف سراى واپسين دست نيابيد جز با رها كردن آنچه دوست داريد. و براى توبه كردن منتظر فردا نباشيد؛ چرا كه تا فردا روز و شبى مانده و قضاى الهى در اين صبحگاهان و شامگاهان در آمد و رفت است.