و هر گاه موى سر آنان را تراشيديد هم وزن موى تراشيده شده، نقره صدقه دهيد؛ زيرا اين كار بر هر مسلمانى واجب است و رسول خدا ٦ نسبت به حسن و حسين عليهما السّلام چنين كرده بود. هر گاه به گدا چيزى دادى از او بخواهيد تا در حقّ شما دعا كند كه دعا او در باره شما مستجاب مى‌شود ولى در باره خودش مستجاب نمى‌شود؛ زيرا دروغ مى‌گويند و آن كه دستش به دست گدا مى‌رسد دست خود را به سوى دهانش آورده و ببوسد كه صدقه قبل از آن كه به دست گدا برسد خدا آن را مى‌گيرد؛ چنان كه خداوند متعال فرموده: «صدقات را مى‌گيرد» [سوره توبه (٩)، آيه ١٠٤]، شب هنگام صدقه دهيد كه صدقه شبانه آتش خشم پروردگار را خاموش مى‌سازد. گفتار خود را از كردار خود شماريد تا كم گويى نماييد مگر در كار خير. از آنچه خدايتان روزى به شما ارزانى داشته، بذل و بخشش كنيد كه «به راستى انفاق‌كننده [در راه خدا] به منزله جهادكننده در راه خداست»؛ پس هر كس يقين پيدا كرد كه هر چه انفاق نمايد عوض دارد انفاق پيشه مى‌كند و از اين انفاق كردن دلشاد مى‌گردد.

هر كس به چيزى يقين پيدا كرد و سپس شك نمود بايد بر يقين خود بپايد؛ زيرا شك، يقين را نزدايد و نقض ننمايد. گواهى ناحق ندهيد و بر سر سفره‌اى كه در آن شراب مى‌نوشند ننشينيد؛ زيرا بنده خبر ندارد كى جانش گرفته مى‌شود. چون يكى از شما براى صرف غذا نشست بايد مانند غلامان [مؤدّب‌] نشيند و روى زمين غذايش را ميل نمايد و يك پاى خود را به روى پاى ديگرش نيفكند و چهار زانو ننشيند؛ زيرا اين چنين نشستن را خدا دوست نمى‌دارد و دشمن صاحب چنين رفتارى است.

شام خوردن پيامبران پس از گزاردن نماز عشاء است. شام خوردن را ترك نكنيد كه ترك آن ويرانگر بدن انسان است. تب، قاصد مرگ است و زندان خدا در روى زمين است كه هر كدام از بندگانش را بخواهد در آن زندانى نمايد. تب، گناهان را بريزد آنسان كه كرك از كوهان شتر ريزش نمايد. ريشه هر بيمارى از درون است مگر زخم و تب؛ زيرا اين دو از بيرون به بدن انسان درآيند. حرارت تب را به گل بنفشه و آب سرد بشكنيد؛ زيرا حرارت آن از حرارت دوزخ است. مسلمان به درمان [عجولانه‌] نپردازد تا آنگاه كه بيمارى بر سلامتى او چيره گردد. دعا كردن قضاى حتمى الهى را بگرداند. پس آن را آماده سازيد و به كار گيريد. براى وضو گرفتن بعد از طهارت، ده حسنه است؛ وضو بگيريد. مبادا تن‌آسايى پيشه كنيد كه هر كس چنين كند حقّ خدا را ادا نكرده است.