چون امام على بن موسى عليهما السّلام در مجلس مأمون كه در آن گروهى از علماى عراق و خراسان گرد هم آمده بودند، حضور يافت، مأمون گفت: معنى اين آيه را به من بفرماييد: «سپس اين كتاب را به آن بندگان خود كه [آنان را] برگزيده بوديم، به ميراث داديم ... تا پايان آيه». [فاطر (٣٥)، آيه ٣٢] علما گفتند: منظور خداوند همه امت است.

مأمون گفت: اى ابا الحسن، تو چه مى‌گويى؟

امام رضا ٧ فرمود: آن گونه كه آنان گفتند نمى‌گويم ولى مى‌گويم: منظور خداوند تبارك و تعالى از اين [برگزيدگان‌] عترت پاك [رسول خدا] عليهم السّلام است.

مأمون گفت: چگونه منظور خداوند عترت است، نه ما بقى امّت؟ امام رضا ٧ فرمود: اگر خداوند همه امّت را قصد كرده بود مى‌بايست همه امت در بهشت باشند، بخاطر سخن خداوند: «پس برخى از آنان بر خود ستمكارند و برخى از ايشان ميانه‌رو و برخى از آنان در كارهاى نيك به فرمان خدا پيشگامند و اين خود توفيق بزرگ است». [فاطر (٣٥)، آيه ٣٢] سپس همه آنان را اهل بهشت قرار داده و او عزّ و جلّ فرموده: « [در] بهشت‌هاى هميشگى [كه‌] به آنها درخواهند آمد» [فاطر (٣٥)، آيه ٣٣] پس وراثت مخصوص عترت پاك است نه ديگران. آنگاه امام رضا ٧ فرمود: آنان همان كسانى هستند كه خداوند در قرآن توصيفشان كرده و فرموده: «خداوند فقط مى‌خواهد كه آلودگى را از شما خاندان [پيامبر] بزدايد و شما را پاك و پاكيزه گرداند». [احزاب (٣٣)، آيه ٣٣] و آنان همان كسانى‌اند كه رسول خدا ٦ فرمود:

به درستى كه من دو چيز گرانبها، كتاب خدا و عترتم- اهل بيتم- را ميان شما به جاى مى‌گذارم. هيچ گاه از يك ديگر جدا نشوند تا اينكه در حوض [كوثر] بر من وارد شوند ببينيد كه پس از من با آن دو چطور برخورد مى‌كنيد. اى مردم! به آنان چيزى ياد ندهيد، زيرا آنان از شما داناترند. علما گفتند: اى ابا الحسن، به ما بگو كه «عترت» همان «آل» هستند يا غير «آل»؟ امام رضا ٧ فرمود: آنان همان «آل» هستند. علما گفتند: پس اين [همان‌] رسول خداست كه از او روايت شده كه ايشان فرمودند: «امّت من آل من هستند» و آنان اصحاب او هستند كه به واسطه روايتى مستفيض كه ردّ و انكارش ممكن نيست مى‌گويند: «آل محمّد امّت او هستند»