تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٧٩ - از امام صادق

١٣٥- همانا ايمان يك مرتبه از اسلام بالاتر است و پارسايى مرتبه‌اى از ايمان بالاتر است و برخى مراتب ايمان از برخى ديگر بالاترند و گاهى مؤمن گناه صغيره‌اى بر زبان آورد كه خداوند بر آن گناه صغير، وعده دوزخ نداده است و خداى مى‌فرمايد:

«اگر از گناهان بزرگى كه از آنها نهى شده‌ايد دورى گزينيد، بدى‌هاى شما را از شما مى‌زداييم و شما را در جايگاهى ارجمند درمى‌آوريم». [نساء (٤)، آيه ٣١] و مؤمنى ديگر باشد كه نيك فهم‌تر است و با گناهان سخت‌تر برخورد مى‌كند و هر دوى اينان مؤمن هستند، و يقين، مرتبه‌اى بالاتر از پارسايى است و هيچ چيزى كمياب‌تر از يقين، ميان مردم قسمت نشده است. به راستى برخى از مردم يقين‌مندتر از برخى ديگرند و آنان مؤمنان‌اند و برخى از مردم در گرفتارى و تنگدستى و بيمارى و ترس شكيباتر از برخى ديگرند و همه اين امور از يقين است.

١٣٦- همانا بى‌نيازى و بزرگوارى در گردشند، پس آن هنگام كه به منزلگاه توسل برسند سكنى گزينند.

١٣٧- نيك‌خويى از دين‌ورزى است و روزى را افزون كند.

١٣٨- خلق دو گونه است: يكى از آن دو، خلق ارادى و ديگرى خلق از روى طينت است. عرض شد: كدامين از اين دو برتر است؟ امام صادق ٧ فرمود: خلق ارادى، زيرا آن كس كه از روى طينت كارى را انجام دهد بر كارى سرشته شد و توانى بر غير آن كان ندارد و آن كس كه اراده‌مند است با سختى بر فرمانبردارى [از خدا] شكيبايى كند و اين شخص برتر است.

١٣٩- به راستى شتاب دلبستگى نيكان به يك ديگر هنگام ديدار و اگر چه با زبان مهرورزى نكنند همچون شتاب درهم آميختن آب‌هاى آسمان با آب رودخانه‌هاست و به راستى دورى دل‌هاى بدكاران از يك ديگر هنگام ديدار و اگر چه با زبان اظهار مهرورزى كنند همچون دورى چهارپايان از مهر به يك ديگر است، هر چند مدتى طولانى از يك آخور علف خورند.

١٤٠- سخاوتمند بخشنده كسى است كه دارايى‌اش را در حقّ خدا صرف كند.