نبايد به بهانه برآوردن نيازهاى بزرگ آنان، از نيازهاى كوچكشان غافل مانى، چرا كه برآورده ساختن نياز اندك و ظريف را جايى است كه از آن بهره برگيرند. نياز بزرگ را جايى است كه از آن بى‌نياز نخواهند بود.

بايد برگزيده‌ترين سرداران سپاه تو، در نزد تو، كسى باشد كه در بخشش به افراد سپاه كوتاهى نورزد و به آنان يارى رساند و از مال خويش چندان آنان را سرشار سازد كه خود و خانواده‌شان را اداره نمايند، تا همگى يك دل و يك رأى روى به پيكار دشمن آورند؛ سپس همواره به آنان گوشزد فرما كه به خاطر ايثارگرى‌هاشان نزد تو عزيز و ارجمندند و توجّه كامل به توسعه [زندگى و رفاه‌] آنان داشته باش و آن را با خوشرفتارى و عنايت و عطوفت خود به آنان ثابت نما؛ زيرا مهربانى تو به آنان دلهايشان را به تو مهربان سازد. برترين شادمانى زمامداران بر پاى داشتن عدل و داد در شهرها و پيدايش دوستى بين مردم است و دوستى آنان آشكارا نگردد جز به سلامت دلهاشان، و خيرخواهى آنان درست نبود مگر آن كه به حمايت از زمامدارشان علاقه نشان دهند و بار حكومت آنان را بر دوش خويش سنگين نشمارند و گفتگو از دير ماندن آنان را بر سر كار، واگذارند. سپس رزمندگان خود را تنها به بهره غنيمت كه بين آنان تقسيم مى‌كنى بسنده مكن، بلكه همراه با هر غنيمت، مقدارى هم از بيت المال كه خدا بر ايشان معيّن فرموده، به آنان بپرداز تا يارى آنان را جلب نمايى و اين باعث بازگشت آنان به يارى خدا و دين او باشد. رادمردان را امتياز ده كه در نهايت آرزوهايت، هم آرمان تو باشند و با بذل و بخشش به آنان خيرخواهى خود به ايشان ثابت كن و يكايك ايشان را به نيكى بستاى و با لطف و محبّت از تك تك آنان احوال پرسى نماى و دلاوريهايى، را كه در ميدانهاى جنگ از خود بروز داده فراوان تعريف كن؛ زيرا ياد بسيار از كارهاى نيكشان كردن، دليران را برانگيزاند و گريزانان ترسو را به كار و كوشش مايل مى‌گرداند؛ ان شاء اللَّه.

آنگاه از گماشتن بازرسانى كه حقگوى و مورد اطمينان و امين مردم‌اند دريغ مكن تا حسن خدمت هر يك از آن اخلاصمندان را ثبت كنند و آنان اعتماد پيدا كنند كه حسن انجام وظيفه آنها را مى‌دانى.