تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٧٣ - از امام صادق

١١١- چهار صفت در هر كه باشد مؤمن است و اگر چه سر تا پايش گناه باشد: راستى و شرم و نيك رفتارى و سپاسدارى.

١١٢- مؤمن نباشى مگر اينكه بيمناك اميدوار گردى و بيمناك اميدوار نگردى مگر اينكه براى آنچه بيمناكى و اميدوارى عمل نمايى.

١١٣- ايمان، ظاهر سازى و آرزو پردازى نيست بلكه ايمان مايه پاكى دل است كه كردار نيز آن را تصديق كند.

١١٤- آنگاه كه مرد از سى سالگى گذشت ميان سال باشد و آنگاه كه از چهل سالگى گذشت پير باشد.

١١٥- مردم در توحيد سه گونه‌اند: اثبات‌كننده و انكاركننده و اهل تشبيه. انكاركننده بر باطل است و اثبات‌كننده مؤمن و اهل تشبيه مشرك است.

١١٦- ايمان اقرار و كردار و نيت است و اسلام اقرار و كردار.

١١٧- حرمت بين خود و برادرت را از ميان مبر و اندكى از آن را باقى گذار؛ چرا كه از ميان رفتن حرمت به پرده درى انجامد و باقى ماندن حرمت به تداوم دوستى انجامد.

١١٨- هر كس برادرش را بيازارد از پيوند با او محروم ماند و هر كه او را غمگين كند حرمتش را ببرد.

١١٩- به امام صادق ٧ عرض شد: در عقيق [نام مكانى و يا نام يكى از همسران امام ٧‌] خلوت گزيده‌اى و تنهايى تو را پسند آمده است. پس امام صادق ٧ فرمود:

اگر شيرينى تنهايى را بچشى از خويش هم مى‌گريزى. آنگاه امام ٧ فرمود: كمترين چيزى كه در تنهايى نصيب بنده گردد آسودگى از مدارا با مردم است.

١٢٠- خداوند درى از دنيا را به روى بنده نگشايد جز آن كه دو برابر از درهاى زياده‌خواهى را بر او گشايد.