و خدا به امر به معروف و نهى از منكر به عنوان يك فريضه از جانب خود آغاز سخن كرده چرا كه مى‌دانست اگر اين فريضه به اجرا درآيد و برپا گردد، واجبات ديگر از هموار و دشوار برپا گردند؛ اين به خاطر آن است كه امر به معروف و نهى از منكر دعوت به اسلام است همراه با ردّ مظالم و مخالفت با ظالم و تقسيم بيت المال و غنائم جنگى و گرفتن صدقات [زكات‌] از محلّ خود و صرف آن در مورد خود.

سپس شما، اى گروه پرقدرت، افرادى هستيد معروف به علم و دانش و نامدار به خوبى و خيرخواهى و به واسطه خدا در دل مردم عظمت يافتيد به طورى كه شخص شريف از شما حساب مى‌برد و شخص ضعيف شما را گرامى مى‌دارد و آن كسى كه پايه او با شما يكى است و حقّ نعمتى از شما بر گردن او نيست، شما را بر خود ترجيح مى‌دهد. هر گاه حاجتمندان از دست يافتن به حاجت خود محروم شوند براى رسيدن به آن، شما را واسطه قرار مى‌دهند. شما به هيبت فرمانروايان و بزرگوارى بزرگان در راه گام بر مى‌داريد. آيا همه اينها به اين خاطر نيست كه مردم به شما اميد بسته‌اند تا به حقّ خدا قيام نماييد؟ و اگر شما در حقوق الهى كوتاهى نماييد به حقوق امامان بى‌اعتنايى نموده‌ايد. امّا [با اين كارتان‌] حقّ ناتوانا را ضايع كرده‌ايد، ولى آنچه را كه حقّ خود مى‌پنداشتيد به آن دست يافته‌ايد بدون آن كه مالى را بخشش نماييد يا جان خود را به خطر افكنيد يا به خاطر خدا با گروهى درگير شويد؛ [با اين حال و وضع‌] آرزوى بهشت خدا و همجوارى پيامبران و امان از عذاب الهى را داريد؟! اى كسانى كه چنين آرزوهاى رؤيائى را در سر مى‌پرورانيد بر شما مى‌ترسم كه انتقامى از انتقام‌هاى الهى بر سرتان فرود آيد؛ زيرا شما در سايه بزرگوارى خداوند به جايگاهى رسيده‌ايد كه بر ديگران برترى پيدا كرده‌ايد؛ در حالى كه خداشناسان [راستين‌] را مردم گرامى نمى‌دارند ولى شما به نام خدا نزد آنان گرامى شده‌ايد. اكنون مى‌بينيد پيمانهاى خدا شكسته مى‌شود ولى ناراحت و هراسناك نمى‌شويد، در حالى كه ننگ شكستن پيمانهاى پدرانتان را برنمى‌تابيد؛ عهد و پيمان رسول خدا ٦ خوار شده است.

نابينايان و لالان و زمين‌گيرشدگان در همه شهرها بدون حمايت و كمك مانده‌اند