١٧٨- اى شيعه خاندان محمّد عليهم السّلام، همانا از ما نيست آن كس كه هنگام خشمگيرى خويشتن را مهار نكند و با همنشين خويش نيك برخورد ننمايد و با دوستش مدارا نكند و با سازش خواه خويش، سازشكارى نكند و با مخالفش به نيكى مخالفت نورزد. اى شيعه خاندان محمّد عليهم السّلام از خداوند تا آنجا كه مى‌توانيد پروا داريد.

و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه.

١٧٩- عبد الاعلى گفت: در مدينه در محفلى بودم كه در باره بخشندگى سخن به ميان آوردند و سخن بسيار گفتند. مردى كه كنيه‌اش أبا دكين بود گفت: همانا بخشنده، امام جعفر ٧ است و اگر او نبود ...- دستش را بست-. [پس از چندى‌] امام صادق ٧ به من فرمود: با مردمان مدينه همنشين مى‌شوى؟ عرض كردم: آرى. امام ٧ فرمود: پس هر سخنى را كه شنيده‌اى برايم بگو. آنگاه من آن ماجرا را برايش بازگو كردم. امام ٧ فرمود: واى بر أبا دكين.

مثل او همچون مثل پرى باشد كه بادى بر آن گذرد و آن را به پرواز درآورد.

آنگاه فرمود: پيامبر خدا ٦ فرمود: هر نيكى، صدقه باشد و برترين صدقه، صدقه دادن از سر توانگرى [و نكاستن از نيازهاى خويش‌] است و صدقه دادن را از خانواده خودت آغاز نما و دست بالايى [دهنده‌] بهتر از دست پايينى [گيرنده‌] است. و خداوند آن كس را كه به قدر نياز دارايى نگه دارد نكوهش نكند. آيا مى‌پنداريد كه خداوند بخيل است و آيا بخشنده‌تر از خداى را ديده‌ايد؟ همانا بخشنده سرور آن كسى است كه حقّ خداى را در جايگاهش بنهد و بخشنده آن نيست كه از راه غير حلال دارايى به دست آرد و در راه نادرست بنهد. آگاه باشيد كه به خداى سوگند من به ديدار خداوند اميدوارم در حالى كه آنچه را كه بر من حلال نيست نگرفته باشم و هيچ حقى از خداى بر عهده من نباشد جز آن كه انجامش داده باشم و هيچ گاه شبى بر من نگذشته باشد كه خداى را نسبت به دارايى من حقى باشد كه ادايش نكرده باشم.

١٨٠- پس از سپرى شدن دوران شيرخوارگى حكم رضاع جارى نمى‌شود و پيوند روزه به روزه‌اى ديگر [بدون خوردن چيزى‌] باطل است و پس از سن بلوغ يتيمى نباشد