تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٧١ - از امام صادق

١٠٤- منافق چون از خداى و پيامبرش سخنى نقل كند دروغ گويد و آنگاه كه به خداى و پيامبرش وعده‌اى دهد سرباز زند و چون توانگر شود در دارايى‌اش به خدا و پيامبرش خيانت ورزد و اين همان سخن خداى عزيز و جليل است كه فرمود: «در نتيجه به سزاى آن كه با خدا خلف وعده كردند و از آن روى كه دروغ مى‌گفتند در دل‌هايشان تا روزى كه او را ديدار مى‌كنند- پيامدهاى نفاق را باقى گذارد» [توبه (٩)، آيه ٧٧] و فرموده او: «و اگر بخواهند به تو خيانت كنند پيش از اين [نيز] به خدا خيانت كردند [و خدا تو را] بر آنان مسلّط ساخت و خدا داناى حكيم است». [انفال (٨)، آيه ٧١].

١٠٥- براى رسوايى مرد همين كافى است كه لباسى به تن كند كه او را انگشت نما سازد يا بر مركبى مشهور سوار شود. عرض كردم: مركب مشهور كدام است؟ امام صادق ٧ فرمود: ابلق [دو رنگ‌].

١٠٦- هيچ كدام از شما به حقيقت ايمان دست نيابد مگر آن كه بيگانه‌ترين مردم به خود را براى خشنودى خدا دوست بدارد و نزديك‌ترين مردم به خويش را براى خشنودى خدا، دشمن بدارد.

١٠٧- هر كه را كه خداوند به او نعمتى دهد و او در دلش به نعمت آگاهى يابد و بداند كه بخشنده نعمت بر او، خداست شكر نعمت گزارده و اگر چه به زبان نياورد و هر كه بداند كه خداوند كيفر دهنده گناهان است بى‌گمان طلب مغفرت نمايد و اگر چه به زبان نياورد و [امام صادق ٧ اين آيه را] قرائت فرمود: «و اگر آنچه در دل‌هاى خود داريد آشكار يا پنهان كنيد خداوند شما را به آن محاسبه مى‌كند؛ آنگاه هر كه را بخواهد مى‌بخشد و هر كه را بخواهد عذاب مى‌كند و خداوند بر هر چيزى تواناست». [بقره (٢)، آيه ٢٨٤].

١٠٨- دو صفت هلاك‌كننده‌اند: به راى خود به مردم فتوى دهى و نادانسته به آئينى بگروى.

١٠٩- امام صادق ٧ به ابو بصير فرمود: اى ابا محمّد! در عقايد مردم جستجو و تفتيش نكن كه بى‌دوست بمانى.

١١٠- گذشت نيكو آن است كه بر گناه كيفر نكنى و شكيبايى نيكو آن است كه در آن شكوه‌اى نباشد.