تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٥٣ - سپس حقوق كردار

كه با آرامش، سر فرو هشته، با فروتنى تمام وجود و سبك بال، بزرگ دارنده اويى كه در محضرش هستى و از دل با او به نيكى نيايش مى‌كنى و [تو] آزادى خويش را از گناهانى كه احاطه‌ات كرده‌اند و خطاهايى كه به نابودى‌ات كشانده‌اند، خواستار مى‌شوى. و لا قوّة إلّا باللَّه.

١١- و امّا حقّ روزه اين است كه بدانى روزه حائلى است كه خداى بر زبان و گوش و چشم و عورت و شكمت نهاده تا تو را از آتش دوزخ در امان دارد و اين گونه در حديث آمده: روزه سپر آتش است پس اگر اندام‌هايت را در پس آن حائل [و پرده‌] آرام دارى اميدوار شوى كه محفوظ بمانى و اگر آن‌ها را رها سازى كه در پس پرده آشوب كنند و اطراف پرده را كنار زنى و بدان چه نبايد نگريست با ديده شهوت اندود و با نيروى خارج از مرز پارسايى، سركشى كنى ايمن نيستى كه پرده دريده شود و از آن بيرون افتى. و لا قوّة إلّا باللَّه.

١٢- و امّا حقّ صدقه اين است كه آگاه باشى كه راستى صدقه پس انداز تو نزد پروردگار توست و امانتى است كه بى‌نياز از گواه آورى است؛ پس چون بر آن [مطلب‌] آگاه گرديدى، بر سپرده‌گذارى در نهان، بيشتر از سپرده‌گذارى آشكارا، اعتماد كن و شايسته است كه آنچه كه خواهى آشكار بدارى، در نهان به خداوند بسپارى و در هر حال رازى باشد ميان تو و خدا و در امانت سپارى به خدا از گواه گيرى گوش‌ها و چشم‌ها مدد مجوى، گويى كه به گوش‌ها و چشم‌ها بيشتر اعتماد دارى و اين گونه به نظر مى‌رسد كه در بازپس‌گيرى سپرده‌ات، به خداوند اطمينان ندارى. سپس با صدقه‌ات بر هيچ كس منت مگذار چرا كه صدقه براى خود توست پس چون منت نهادى، ايمن مباش از اينكه همانند آن كس كه بر او منت نهادى نگون حال گردى؛ چرا كه اين منت‌گذارى نشانه آن است كه تو صدقه را براى خود نمى‌خواهى و چنانچه صدقه را براى خود خواهى بر كسى منت مگذار.

و لا قوّة إلّا باللَّه.