امام ٧ فرمود: خود بزرگ بينى را مراتبى باشد: از آن مراتب اين است كه زشت كردارى بنده را در نگاهش آراسته مى‌كند، پس كردارش را نيكو مى‌پندارد و كردارش را بزرگ مى‌شمارد و گمان مى‌كند كه كار نيكويى كرده است و از ديگر مراتب اين است كه بنده به پروردگارش ايمان آورد، پس آنگاه بر خدا منّت نهد و حال آن كه در اين مورد منّت نهادن از آن خداست.

٢٠- فضل گفت: به حضرت ابو الحسن رضا ٧ عرض كردم: يونس بن عبد الرّحمن گمان مى‌كند كه معرفت اكتسابى است. امام ٧ فرمود: نه، به خطا رفته است، به درستى كه خداوند به هر كه خواهد معرفت را بدهد، از آنان كسانى باشند كه خداوند معرفت را در ايشان پابرجا داشته و كسانى ديگر باشند كه خداوند معرفت را در ايشان به امانت سپرده است. امّا معرفت پابرجا آن است كه خداوند هيچ گاه آن را باز نستاند و امّا معرفت به امانت سپرده شده آن است كه به مرد داده شود سپس از او ستانده شود.

٢١- صفوان بن يحيى گفت: از امام رضا ٧ پرسيدم كه آيا بندگان در معرفت دخالتى دارند؟ امام ٧ فرمود: نه، عرض كردم: آيا در آن پاداشى دارند؟ امام ٧ فرمود: آرى. خداوند با فضل و بزرگى خويش به آنان معرفت داده و با فضل بزرگى‌اش به آنان درستى دهد.

٢٢- فضيل بن يسار گفت: از امام رضا ٧ پرسيدم كه آيا كارهاى بندگان آفريده باشد يا ناآفريده؟ امام ٧ فرمود: به خدا سوگند كه كارها آفريده شده است- آفرينش به تقدير را قصد فرمود نه آفرينش به تكوين را- آنگاه امام ٧ فرمود: همانا ايمان يك مرتبه از اسلام بالاتر است و پارسايى يك مرتبه را ايمان بالاتر است و به آدميزاده چيزى برتر از يقين بخشيده نشده است.

٢٣- از امام رضا ٧ در باره بهترين بندگان پرسيده شد. امام ٧ فرمود: كسانى كه چون نيكى كنند شادمان گردند و آن هنگام كه بدى كنند از خدا آمرزش جويند و آنگاه كه به آنان چيزى بخشيده شود سپاس‌گزار باشند و چون دچار [بلايى‌] شوند صبر پيشه دارند و آنگاه كه خشم گيرند گذشت كنند.

٢٤- از امام رضا ٧ در باره اندازه توكل پرسيدند. امام ٧ فرمود: از كسى جز خداوند بيمناك نباشد.

٢٥- هنگام ازدواج، مهمانى دادن به غذا از سنت است.