بر مركب شكيبايى نشيند تا رهايى يابد. تقوى را ره توشه سفر مرگ خود سازد. به راه روشن گام گذارد و در شاهراه روشن دين حركت نمايد و فرصت را غنيمت شمارد و بر مرگ پيشى جويد و كار نيك ذخيره سازد.

٨٢- أمير المؤمنين على ٧ به مردى فرمود: شما چگونه‌ايد؟ گفت: اميدواريم و بيمناك. حضرت فرمود: كسى كه به چيزى اميد بسته در جستجويش برآيد و كسى كه از چيزى بيم دارد از آن بگريزد. من نمى‌دانم ترس و بيم مردى كه با شهوتى مواجه شود و در اثر ترس و بيم از آن دست نكشد چه مفهومى تواند داشت! و نمى‌دانم اميد مردى كه بلايى بر او نازل شود و او در اثر اميد بر آن شكيبايى نكند چگونه اميدى است! ٨٣- أمير المؤمنين ٧ در پاسخ عباية بن ربعى كه سؤال كرده بود: استطاعتى كه ما با آن برمى‌خيزيم و مى‌نشينيم و كار مى‌كنيم چيست؟ فرمود: تو از استطاعت پرسيدى، آيا آن را بدون خدا دارى يا همراه با خدا؟ عبايه سكوت كرد. آنگاه أمير المؤمنين ٧ فرمود:

اگر مى‌گفتى اين قدرت را همراه با خدا دارم، تو را مى‌كشتم و اگر مى‌گفتى اين قدرت را بدون خدا دارم، باز تو را مى‌كشتم! عبايه عرض كرد: پس چه بايد بگويم؟

أمير المؤمنين ٧ فرمود: بگو آن را از خدايى دارى كه به غير تو نيز ارزانى كرده و اگر آن را به تو داده عطا و لطف الهى است و اگر آن توانايى را از تو گرفته امتحان الهى است، پس اوست مالك آنچه را به تو داده و اوست توانا بر آنچه تو را بر آن توانا ساخته است.

٨٤- اصبغ بن نباته گويد: شنيدم أمير المؤمنين ٧ مى‌فرمود: من حديثى به شما باز گويم كه شايسته است هر مسلمانى آن را به خاطر بسپارد. سپس حضرت رو به ما كرد و فرمود: خدا هيچ بنده مؤمنى را در اين دنيا كيفر ندهد جز آن كه او بخشنده‌تر و بزرگوارتر است از آن كه دوباره در روز قيامت آن كيفر را جارى سازد. خدا بر هيچ بنده‌اى در اين دنيا پرده پوشى نكند و عفوش ننمايد جز آن كه بخشنده‌تر و بزرگوارتر از آن است كه در روز قيامت از آن عفوش برگردد. آنگاه أمير المؤمنين ٧ سخن را ادامه داد و فرمود: گاهى خداوند بنده مؤمنى را در جان يا مال يا فرزندان يا خانواده‌اش بلايى دهد؛ سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «هر گونه مصيبتى به شما مى‌رسد همه آنها دستاورد خود شماست و خدا از بسيارى درمى‌گذرد» [سوره شورى (٤٢)، آيه ٣٠].

و حضرت سه بار دستش را به هم چسبانيد و فرمود: «و از بسيارى در مى‌گذرد».