تا آتشى در آن نباشد كه عمل كند و بسوزاند، همين طور ستم پيشه نخست، اگر جلوى ستمش گرفته شود ديگر پس از او زمامدارى ستمگر، يافت نشود كه ستمكاران به او اقتدا كنند و او را پيروى نمايند، همان طور كه اگر آتش در خانه نخست، چوب و تخته‌اى نمى‌يافت، چيزى را نمى‌سوزاند.

٢٩- از روى حقيقت به شما مى‌گويم: هر كه ببيند كه مار آهنگ نيش زدن به برادرش را دارد و او را متوجه نكند تا مار برادرش را از پاى درآورد، از همكارى در خون او بر كنار و برّى نيست، همين طور هر كه ببيند كه برادرش گناهى را انجام مى‌دهد و او را از سرانجام كارش آگاه ننمايد تا گناه او را در برگيرد از همكارى در گناهش بر كنار و برّى نيست، و آن كس كه تواند ستم پيشه را بازخواست و نكوهش كند، ولى اين گونه نكند همانند ستمكار باشد و چگونه ستمكار در هراس باشد در حالى كه در ميان شما، آسوده و در امان است، با او مخالفت نمى‌شود و نكوهش و بازخواست نمى‌گردد و از ستمش جلوگيرى نمى‌شود؟ پس چرا ستم پيشگان كوتاه بيايند و كنار كشند؟ و يا چگونه مغرور نگردند؟ پس كافى است كه يكى از شمايان گويد: «من ستم نمى‌ورزم و هر كه خواست ستم كند»، و ستم را ببيند و آن را نكوهش نكند، پس اگر كار به اين صورت كه شما مى‌گوييد، باشد، چرا آنان كه همكار ستمگران نيستند، هنگامه گرفتارى ستمگران در دنيا، همراهشان مجازات شوند؟ ٣٠- واى بر شما اى بندگان بد! چگونه اميد داريد كه خداوند شما را از وحشت روز واپسين آسوده بدارد در حالى كه در فرمانبرى خدا، از مردم مى‌ترسيد و در نافرمانى خدا، از مردم فرمان مى‌بريد و با مردم در پيمان‌هايى كه پيمان خدا را درهم مى‌شكند، وفا مى‌ورزيد؟ ٣١- از روى حقيقت به شما مى‌گويم: هر كه بندگان را به جاى خداوند، پروردگار خويش گيرد، خدا او را از وحشت روز واپسين آسوده و در امان ندارد.

٣٢- واى بر شما اى بندگان بد! به خاطر دنيايى فرومايه و شهوتى پست، از دستيابى به ملك بهشت فروگذارى مى‌كنيد و كوتاهى مى‌نماييد و بيم روز رستاخيز را از ياد مى‌بريد.