نخستين خبرى كه درستى آن از قرآن شناخته مى‌شود و قرآن آن را گواهى مى‌كند خبرى است كه از پيامبر ٦ كه رسيده و موافق قرآن و مورد تصديق آن است به طورى كه هيچ اختلاف كلمه‌اى در مورد آن نيست، آنجا كه فرمود:

«من در ميان شما دو چيز گرانقدر به جا مى‌گذارم: كتاب خدا و عترت خودم- يعنى خاندانم- را تا هنگامى كه به اين دو تمسّك جوييد هرگز گمراه نگرديد و به راستى، كه اين دو از هم جدا نشوند تا كنار حوض كوثر بر من درآيند».

شواهد اين حديث را مى‌توانيم از قرآن به دست آوريم آنجا كه خداى عزّ و جلّ فرموده: «همانا ولىّ شما، تنها خدا و پيامبر او و كسانى كه ايمان آورده‌اند؛ همان كسانى كه نماز برپا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند. و هر كس خدا و پيامبر او و كسانى را كه ايمان آورده‌اند ولىّ خود بداند [پيروز است، چرا كه‌] حزب خدا همان پيروزمندانند».

[سوره مائده (٥)، آيه ٥٥ و ٥٦] و اهل سنّت در اين مورد اخبارى روايت كرده‌اند كه أمير المؤمنين ٧ در حال ركوع انگشترش به عنوان صدقه به فقير داد و خداوند از او تقدير كرد و اين آيه را در حقّ او نازل نمود. [اهل سنّت گفته‌اند كه:] ما ديديم رسول خدا ٦ چنين فرمود: «هر كه من مولاى او هستم على مولاى اوست». و به على ٧ خطاب كرد و فرمود: «تو نسبت به من چون هارون نسبت به موسى‌اى جز اينكه پس از من پيامبر نخواهد بود» و ديديم كه فرمود: «على است كه قرض مرا مى‌پردازد و به وعده‌ام عمل كند و او پس از من، جانشين من بر شماست».

پس از آن خبر نخست كه اين اخبار از آن به دست آمده، خبرى است درست و مورد اتفاق مسلمانان كه هيچ اختلافى در آن نيست و موافق قرآن نيز است؛ پس امّت اسلام همگى بايد بر آن اعتراف كنند چون هم قرآن درستى آن خبر را گواهى مى‌كند و هم شواهد ديگر بر درستى آن وجود دارد؛ زيرا اينها اخبارى هستند كه قرآن گوياى آنهاست و هم قرآن با آن اخبار هماهنگ است. سپس حقايق اين اخبار از پيامبر خدا ٦ به وسيله امامان راستگو عليهم السّلام به دست ما رسيده و افرادى مورد وثوق و معروف آنها را نقل كرده‌اند كه پيروى از اين اخبار بر هر مرد و زن با ايمانى، فرض واجب است و جز اهل عناد از آن سرپيچى ننمايند.