پس از اينجاست كه پيامبر خدا ٦ فرمود: «كسى كه پنج دانه خرما، يا پنج گرده نان، يا چند دينار يا درهم دارد و مى‌خواهد آنها به مصرف رساند، در درجه اول بر پدر و مادر خود خرج نمايد و در درجه دوم براى خودش و زن و فرزندش و در درجه سوم براى خويشاوندان و برادران مؤمنش و در درجه چهارم براى همسايگان فقيرش و در درجه پنجم در راه خدا به مصرف رساند. اين پنجمى بعد از همه آنهاست و از اجر كمترى برخوردار مى‌باشد. پيامبر ٦ وقتى كه شنيد مردى از انصار مرده و كودكان صغيرى از او به جا مانده و او همه دارايى خود را كه پنج يا شش برده بوده هنگام مرگ آنان را آزاد نموده است، فرمود: «اگر قبلا به من اطلاع داده بوديد نمى‌گذاشتم آن مرد را در گورستان مسلمانان دفن كنيد. او چند كودك صغير از خود به جا گذاشته تا از مردم گدايى كنند!». سپس امام صادق ٦ در ادامه فرمود: پدرم برايم حديث كرد كه پيامبر ٦ فرمود: «هزينه را از كسى آغاز كن كه نانخور توست و به ترتيب نزديكى، كه هر كس به تو نزديكتر است مقدّم‌تر است».

علاوه بر همه اينها، قرآن در ردّ سخنان و مسلك شما، گوياست و به صورتى واجب از سوى خداوند عزيز و حكيم مورد نهى واقع شده است آنجا كه مى‌فرمايد:

« [آن تقوا پيشگان‌] كسانى‌اند كه چون انفاق كنند، نه ولخرجى مى‌كنند و نه تنگ مى‌گيرند و ميان اين دو روش راه اعتدال و ميانه را بر مى‌گزيند». [سوره فرقان (٢٥)، آيه ٦٧].

آيا نمى‌بينيد كه خداوند تبارك و تعالى آن راه و روشى كه شما مردم را به آن فرا مى‌خوانيد مورد سرزنش قرار داده و اسرافكاران را نيز سرزنش كرده است و در چند آيه از قرآن مى‌فرمايد: «به راستى، خدا اسرافكاران را دوست ندارد». [انعام آيه ١٤١ و اعراف، آيه ٣١]. خداوند مردم را از اسراف و ولخرجى نهى كرده همان طور كه از خسّت و تنگ نظرى نهى نموده است و از مردم خواسته كه ميانه‌روى را پيشه خود سازند. نه اينكه انسان هر چه دارد به ديگران بخشد و سپس از خدا درخواست روزى نمايد كه خداوند چنين دعايى را هرگز مستجاب نمى‌كند؛ زيرا پيامبر اكرم ٦ فرموده: «دعاى چند دسته از امّت من مستجاب نشود: مردى كه از خداوند بدى براى پدر و مادر خود بخواهد، مردى كه به كسى قرض داده و از طرف، گواه و سندى نگرفته و او مال را خورده است، مردى كه بر زنش نفرين نمايد در حالى كه خدا طلاق آن زن به اختيار او گذاشته است و مردى كه در خانه خود نشسته و دست روى دست گذاشته و مى‌گويد: «پروردگارا، به من روزى ارزانى دار» و خود دنبال روزى نرود.

خداوند در پاسخ اين بنده‌اش، مى‌گويد: بنده من! مگر نه اين است كه من راه تحصيل روزى را براى تو باز كرده‌ام؟!