از سوى ديگر، اسلام با ديدگاه فرويدى نيز به شدت مخالف بوده، افسارگسيختگى و بى‌بند و بارى جنسى را به شدت نهى كرده است. اصولًا در اسلام شهوت‌پرستى و شهوت‌خواهى، به طور مطلق، اعم از شهوت جنسى، شهوت مقام، شهوت مال، شهوت شكم و امثال آن، مذموم و منفور است.

منطق اسلام اين نيست كه به صورت نامحدود و بدون هيچ قيد و بندى، اجازه فعاليت به غرايز انسانى بدهد. اشاره به مضامين برخى از رواياتِ بسيارى كه در اين زمنيه در مجامع روايى ما وجود دارد[١] ديدگاه اسلام را در باره نحوه برخورد با شهوات نفسانى، به ويژه شهوت جنسى، به خوبى نشان مى‌دهد: «كسى كه بر شهوتش غالب شود، عقلش آشكار مى‌شود.»[٢] «پيروى از خواهش‌هاى نفسانى، نتيجه‌اى جز هلاكت و نابودى نفس انسانى در پى ندارد.»[٣] «بردگى شهوت بدترين بردگى‌ها و خوارترين اسارت‌هاست. كسى كه در چنگال‌هاى بى‌رحم و سيرى‌ناپذير شهوت گرفتار شود راهى براى نجات و رهايى ندارد.»[٤] «كسى كه در ميدان مبارزه با شهوت مغلوب و زمينگير شود، از بردگان و اسيران خوارتر و فرومايه‌تر است.»[٥] «شهوت و غضب، دشمن‌ترين دشمنان انسان‌اند؛ كسى كه بر اين دو دشمن غلبه كند و آنها را تحت تسلط خود درآورد، به هدف خواهد رسيد.»[٦] «اگر مى‌خواهى از آفات در امان باشى، خويشتن را از تسليم شدن در برابر شهوات بازدار.»[٧] «ترك شهوت‌ها برترين‌

[١] - در اينجا مى‌كوشيم كه تنها برخى از روايات موجود در كتاب غرر الحكم و درر الكلم مرحوم عبدالواحد الآمدى، را كه‌گزيده‌اى از كلمات امام على ٧ است، ذكر نماييم

[٢] - مَن غَلَبَ شهوتَه ظَهَرَ عقلُه.( عبدالواحد الآمدى، غرر الحكم و درر الكلم، ج ٢، فصل ٧٧، ص ١٦٤، حديث ٣٠٨)

[٣] - مَن اطاعَ نفسَه فى شهواتِها فقد اعانَها على هَلَكَتِها.( همان، ج ١، فصل ٣، ص ١٤٠، حديث ٢١٤)

[٤] - عَبدُ الشَّهوةِ اسيرٌ لايَنفَكُّ اسرُه.( همان، ج ٢، فصل ٥٥، ص ٤٠، حديث ١٥)؛ مولوى در اين‌باره مى‌گويد:« هر كه در شهوت‌فرو شد برنخاست.»

[٥] - عَبدُ الشهوةُ اذلُّ مِن عبدِ الرِّق.( همان، ج ٢، فصل ٥٥، ص ٤٠، حديث ١٣)

[٦] - اعدى عدوٍ لَلمرءِ غَضَبُه و شهوتُه فَمَنْ ملكهما بما عَلَت عظمت درجتُه بَلَغَ غايتَه.( همان، ج ١، فصل ٨، ص ٢٠٤، حديث ٤٤٣)

[٧] - امنَعْ نفسَك من الشهواتِ تَسلم من الآفات.( همان، ج ٢، فصل ٧٧، ص ٢٢٤، حديث ١٢٦٨)