اخلاق اسلامى
(١)
پيشگفتار
٥ ص
(٢)
مقدمه
١١ ص
(٣)
بخش اول مبانى اخلاق
١٣ ص
(٤)
فصل اول كليات
١٥ ص
(٥)
الف شناسايى علم اخلاق
١٥ ص
(٦)
1 مفهوم لغوى واژه اخلاق
١٥ ص
(٧)
2 تعريف علم اخلاق
١٦ ص
(٨)
3 فلسفه اخلاق
١٧ ص
(٩)
4 تربيت اخلاقى
١٧ ص
(١٠)
ب علم اخلاق و علوم ديگر
١٨ ص
(١١)
1 علم اخلاق و فقه
١٨ ص
(١٢)
2 علم اخلاق و حقوق
١٨ ص
(١٣)
3 علم اخلاق و عرفان عملى
١٩ ص
(١٤)
4 علم اخلاق و علوم تربيتى
١٩ ص
(١٥)
ج شيوههاى اخلاقى و شيوه مورد قبول
٢٠ ص
(١٦)
1 اخلاق فيلسوفانه
٢٠ ص
(١٧)
2 اخلاق عارفانه
٢١ ص
(١٨)
3 اخلاق نقلى
٢٢ ص
(١٩)
د تقسيم مباحث اخلاق اسلامى
٢٤ ص
(٢٠)
فصل دوم جاودانگى اخلاق
٢٥ ص
(٢١)
مقدمه
٢٥ ص
(٢٢)
الف پيامدهاى نسبيتگرايى اخلاقى
٢٨ ص
(٢٣)
ب مطلقگرايى در اخلاق و دلايل آن
٢٩ ص
(٢٤)
ج پرسشها و پاسخها
٣١ ص
(٢٥)
فصل سوم عمل اخلاقى
٣٥ ص
(٢٦)
الف عناصر ارزشمندى عمل اخلاقى
٣٦ ص
(٢٧)
1 عناصر فاعلى
٣٦ ص
(٢٨)
يك آزادى و اختيار فاعل
٣٦ ص
(٢٩)
دو انگيزه و نيت فاعل
٣٩ ص
(٣٠)
2 عنصر فعلى و عينى
٤٥ ص
(٣١)
ب شرايط مسئوليت اخلاقى
٤٦ ص
(٣٢)
1 بلوغ
٤٧ ص
(٣٣)
2 عقل
٤٧ ص
(٣٤)
3 علم يا امكان تحصيل آن
٤٧ ص
(٣٥)
4 قدرت
٤٩ ص
(٣٦)
5 عدم اضطرار
٥١ ص
(٣٧)
6 عدم اكراه
٥١ ص
(٣٨)
7 قصد و تعمد
٥٢ ص
(٣٩)
ج شناسايى عمل اخلاقى
٥٢ ص
(٤٠)
1 عقل
٥٢ ص
(٤١)
2 فطرت(دل)
٥٣ ص
(٤٢)
3 وحى
٥٤ ص
(٤٣)
د تزاحم ارزشها و معيار ترجيح
٥٥ ص
(٤٤)
بخش دوم مفاهيم عام اخلاقى
٥٧ ص
(٤٥)
مقدمه
٥٧ ص
(٤٦)
مفاهيم عام اخلاقى
٦٣ ص
(٤٧)
فصل اول صفت نفسانى هدايتگر
٦٥ ص
(٤٨)
ايمان
٦٥ ص
(٤٩)
1 ارزش ايمان
٦٦ ص
(٥٠)
2 ماهيت ايمان
٦٦ ص
(٥١)
3 اصناف و درجات ايمان
٦٧ ص
(٥٢)
4 متعلقات ايمان
٦٨ ص
(٥٣)
5 شرط ايمان
٧٢ ص
(٥٤)
6 اسباب ايمان
٧٢ ص
(٥٥)
7 آثار و فوايد ايمان
٧٣ ص
(٥٦)
8 آفات و موانع ايمان
٧٦ ص
(٥٧)
فصل دوم صفات نفسانى عملكننده«1»
٧٩ ص
(٥٨)
الف جهتگيرى نفس نسبت به خداوند
٨٠ ص
(٥٩)
1 محبت خداوند
٨٠ ص
(٦٠)
يك محبت بندگان به خداوند
٨١ ص
(٦١)
دو محبت خداوند به بندگان
٨٨ ص
(٦٢)
2 توكل
٨٩ ص
(٦٣)
3 شكر
٩٢ ص
(٦٤)
ب جهتگيرى نفس نسبت به عاقبت خويش
٩٤ ص
(٦٥)
1 بيم
٩٥ ص
(٦٦)
2 اميد
٩٧ ص
(٦٧)
ج جهتگيرى نفس نسبت به خويشتن
١٠٠ ص
(٦٨)
1 انكسار نفس
١٠٠ ص
(٦٩)
يك خودپسندى(عجب)
١٠١ ص
(٧٠)
دو غرور
١٠٤ ص
(٧١)
2 تواضع
١٠٦ ص
(٧٢)
فصل سوم صفات نفسانى عملكننده«2»
١٠٩ ص
(٧٣)
د جهتگيرى نفس نسبت به آينده
١٠٩ ص
(٧٤)
1 موضع مطلوب نفس نسبت به فردا
١٠٩ ص
(٧٥)
2 موانع و آفات
١١٢ ص
(٧٦)
ه جهتگيرى نفس نسبت به مواهب دنيوى
١١٣ ص
(٧٧)
زهد
١١٤ ص
(٧٨)
يك مفهوم و ماهيت زهد
١١٤ ص
(٧٩)
دو ارزش زهد
١١٤ ص
(٨٠)
سه درجات زهد
١١٥ ص
(٨١)
چهار آثار زهد
١١٧ ص
(٨٢)
پنج موانع زهدورزى
١١٩ ص
(٨٣)
و جهتگيرى نفسانى نسبت به ديگران
١٢٣ ص
(٨٤)
1 محبت براى خداوند
١٢٣ ص
(٨٥)
يك حقيقت و انواع دگردوستى
١٢٣ ص
(٨٦)
دو فضيلت محبت براى خدا
١٢٥ ص
(٨٧)
سه آثار محبت براى خداوند
١٢٦ ص
(٨٨)
چهار موانع دوستى براى خداوند
١٢٨ ص
(٨٩)
2 دشمنى براى خداوند
١٣٣ ص
(٩٠)
فصل چهارم صفات نفسانى عملكننده«3»
١٣٥ ص
(٩١)
ز جهتگيرى بازدارنده نفس
١٣٥ ص
(٩٢)
1 قوت نفس
١٣٥ ص
(٩٣)
يك آثار قوت نفس
١٣٥ ص
(٩٤)
دو آفات قوت نفس
١٤٢ ص
(٩٥)
2 حلم و كظم غيظ
١٤٣ ص
(٩٦)
3 حيا
١٤٦ ص
(٩٧)
4 عفت
١٥١ ص
(٩٨)
5 صبر
١٥٤ ص
(٩٩)
بخش سوم تربيت اخلاقى از ديدگاه اسلام
١٥٩ ص
(١٠٠)
فصل اول روشهاى تربيت اخلاقى در اسلام«1»
١٦١ ص
(١٠١)
روشها
١٦٢ ص
(١٠٢)
1 ايجاد محيط تربيتى مساعد
١٦٢ ص
(١٠٣)
2 تأمين صحيح نيازها
١٦٧ ص
(١٠٤)
3 روش تكريم شخصيت
١٧٢ ص
(١٠٥)
4 دعوت به ارزشهاى اخلاقى
١٨٥ ص
(١٠٦)
فصل دوم روشهاى تربيت اخلاقى در اسلام«2»
١٩٣ ص
(١٠٧)
5 پرورش نيروى عقلانى
١٩٣ ص
(١٠٨)
6 روش عبرتآموزى
١٩٩ ص
(١٠٩)
7 مداومت بر عمل
٢٠٣ ص
(١١٠)
8 روش تشويق و تنبيه
٢١٤ ص
(١١١)
فصل سوم روشهاى تربيت اخلاقى در اسلام«3»
٢٢٣ ص
(١١٢)
9 نظارت بر خود
٢٢٣ ص
(١١٣)
10 پرورش ايمان
٢٣٤ ص
(١١٤)
منابع
٢٥١ ص
 
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص

اخلاق اسلامى - ديلمى، احمد؛ آذربايجانى، مسعود - الصفحة ٣٠ - ب مطلقگرايى در اخلاق و دلايل آن

جاودانه مطرح است، در واقع نظريه‌اى است بر گرفته از مبانى مرحوم علامه طباطبايى (ره) در تحليل بايدهاى اخلاقى. شرح مختصر اين نظريه به قرار زير است:

مفاهيم اخلاقى ناشى از روابط عينى و حقيقى بين افعال اختيارى انسان و نتايج حاصل از آنها است. در واقع از رابطه عِلّى و معلولى بين آن دو انتزاع مى‌شوند. اين رابطه، حقيقى و مستقل از علم و جهل و اراده فاعل و وضعيت حاكم بر جامعه است. «خوبى» و «بدى» و «بايد» و «نبايدِ» اخلاقى، ناشى از چنين نسبت واقعى و تكوينى است، كه عبارت است از نوع تأثير فعل اختيارى انسان بر كمال نفسانى او و چون اين رابطه، عينى و تكوينى و از نوع رابطه عليت است، در نتيجه دچار تغيير و تحول نمى‌گردد و در پى ثبات‌و جاودانگى اين نسبت به دليل ثبات طرفين آن، مفاهيم اخلاقى ناشى از آن نيز جاودانه و جهانى‌اند. زيرا روح و حقيقت انسان كه يك طرف رابطه است، دچار تحول نمى‌گردد و فعل و رفتار مشخص هم كه موضوع حكم اخلاقى است و طرف ديگر رابطه مى‌باشد، فرضْ بر ثابت و واحد بودن آن است.[١]

از منظر كتاب و سنت نيز رابطه و تأثير اعمال اختيارى انسان بر روح و شخصيت واقعى انسان، امرى حقيقى و عينى است و در جاى‌جاى قرآن و حديث مى‌توان اين حقيقت را يافت؛ براى نمونه به چند مورد از آن اشاره مى‌شود: قرآن كريم در تحليل علت رفتار كسانى كه روز رستاخيز و آيات الهى را تكذيب كرده‌اند، مى‌فرمايد: «نه چنين است، بلكه آنچه مرتكب مى‌شدند زنگار بر دل‌هايشان بسته است».[٢] به گفته مرحوم علامه طباطبايى (ره):

از اين آيه معلوم مى‌شود كه اولًا، اعمال زشت داراى صورت‌هايى هستند كه نفس آدمى را مصوّر به آنها مى‌كنند. ثانياً، اين نقش و صورت‌ها مانع و حايل بين نفس و درك حقيقت مى‌شوند. ثالثاً، نفس به حسب طبع اولى خود داراى صفا و جلايى است كه مى‌تواند حقايق را درك كند و بين حق و باطل تميز دهد.[٣]

همچنين در قرآن آمده است: «هر كس تقوا ورزد خدا برايش گشايشى پيش آورد»[٤] و «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اگر از خدا پروا كنيد، براى شما قدرت تشخيص قرار مى‌دهد.»[٥] مرحوم‌


[١] - ر. ك: علامه طباطبايى، اصول فلسفه و روش رئاليسم، مقاله اعتباريات و رسائل سبعه، مقاله اعتباريات. همچنين جهت اطّلاع بيشتر ر. ك: استاد مطهرى: جاودانگى و اخلاق، يادنامه استاد مطهرى، ج ١، ص ٤١٠- ٤١٨؛ مطهرى، مرتضى: حكمت عملى، ص ١٤- ٢٠، اسلام و مقتضيات زمان، ج ١، ص ٣٤١- ٣٥١ و ج ٢، ص ٢٤٦

[٢] - سوره مطففين، آيه ١٤

[٣] - علامه طباطبايى: الميزان، ج ٢٠، ص ١٣٤

[٤] - و مَن يتّق اللّهَ يجعل له مخرج.( سوره طلاق، آيه ٢.)

[٥] - يا أَيّهاالّذين آمنوا إِن تتّقوا اللّهَ يجعل لكم فرقاناً.( سوره انفال، آيه ٢٩.)