اخلاق اسلامى - ديلمى، احمد؛ آذربايجانى، مسعود - الصفحة ١٣٤ - ٢ دشمنى براى خداوند

بديهى است كه درجات و مراتب بغض براى خداوند به‌لحاظ شدت و ضعف، تابع درجات و مراتب معصيت خداوند است، كه در واقع همان مراتب امر به معروف و نهى از منكر است. گفتنى است اگر فرد معصيت‌كار داراى صفات پسنديده‌اى مانند علم و سخاوت باشد، به لحاظ صفات پسنديده‌اش محبوب است و به‌لحاظ عصيان در مقابل خداوند، مبغوض خواهد بود.[١]

بنابراين محبت‌ورزيدن نسبت به برخى از مردم حرام و نسبت به برخى ديگر مكروه و نزد خداوند ناخوشايند است؛ يعنى بغض‌ورزيدن نسبت به آنان واجب يا مستحب مى‌باشد.[٢]

[١] - ر. ك: نراقى، محمدمهدى: جامع السعادات، ج ٣، ص ١٨٧- ١٨٨

[٢] - جهت اطّلاع بيشتر از اين موارد ر. ك: سوره مجادله، آيه ٢٢؛ سوره ممتحنه، آيات ١، ٨ و ٩، سوره آل‌عمران، آيه ١١٩ و سوره هود، آيه ١١٣؛ صفات الشيعه، ص ٨٥، ح ٩؛ صدوق: امالى، ص ٧٠٢، ح ٩٦٠؛ مجلسى: بحارالانوار، ج ٦٩، ص ٢٣٧، ح ٤، ج ٧٤، ص ١٩٧، ح ٣١ و ج ٦٩، ص ٢٣٧، ح ٣؛ كلينى: كافى، ج ٢، ص ١٢٦، ح ١١، ج ٥، ص ١٠٨، ح ١٢؛ ابن ابى‌فراس: تنبيه الخواطر، ج ١، ص ٧٢؛ شعيرى: جامع‌الاخبار، ص ٤٢٨، ح ١١٩٨؛ صدوق: فقيه، ج ٤، ص ٤١٧، ح ٥٩٠٧؛ تفسير قمى، ج ٢، ص ٢٨٧