ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤١٥ - باب نوادر

پيغمبر خود محمد (ص) عطا كرد، ما همان وجهه خدائيم كه در روى زمين ميان شما مى‌غلطيم، مائيم ديده بان خدا در خلقش و دست رحمتش كه به بندگان دراز كرده، شناسد ما را هر كه شناسد و ناديده گيرد ما را هر كه ناديده گيرد، سوگند به پيشوائى متقيان (و پيشوائى متقيان را خ ل).

٤- امام صادق (ع) در قول خداى عز و جل (١٨١ سوره ٧):

«براى خدا نامهاى نيك است وى را بدانها بخوانيد» فرمود: به خدا ما هستيم نامهاى نيك او كه از بندگان هيچ كردارى پذيرفته نيست جز به شناختن ما.

٥- امام صادق (ع) فرمود: به راستى خدا ما را آفريد و خوش آفريد (خوش خلق آفريد خ ل) و صورتگرى كرد و خوش صورتگرى كرد، و ما را در ميان بندگان ديده و ديده‌بان خود ساخت و زبان گوياى خويش نمود در خلق خود، و دست مهرورزى و رحمت كه بر سر بندگانش گشود، ما را وجهه خود معرفى كرد كه از سوى آن به وى گرايند، و باب خود ساخت كه بر او رهنما باشد و گنجينه دار خود مقرر كرده در آسمان و زمينش. به بركت وجود ما، درختان ميوه دهند و ميوه‌ها برسند و نهرها روان باشند، به بركت ما باران فرو بارد و گياه زمين برويد و بوسيله پرستش ما خداوند پرستيده شد و اگر ما نبوديم خداوند را نمى‌پرستيدند.