ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٤٧ - باب تعبير از خدا به يك چيزى به طور مطلق

زيرا ميان نفى و اثبات مقامى وجود ندارد.

سائل: او را انيت و مائيت باشد؟

امام: آرى، هيچ چيز را وجود و تحققى نيست جز به انيت و مائيت- هستى و ذاتيت.

سائل: او را كيفيت و چگونگى است؟

امام: نه، زيرا كيفيت از نظر وصف خارجى و احاطه بر شى‌ء يعنى محاط شدن شى‌ء به وجود مى‌آيد و به هر حال به ناچار بايد از عقيده تعطيل عالم از صانع بيرون شد و از تشبيه صانع جهان به موجودات مادى هم خوددارى كرد زيرا كسى كه بگويد او نيست، منكر او شده و پرورندگى او را رد كرده و ابطالش نموده و هر كه او را به ديگرى تشبيه كرده او را با وصف مخلوق ساخته‌شده‌اى كه شايسته ربوبيت نيست ثابت كرده ولى بايد اين را گفت:

خدا وصفى دارد خاص به خود كه ديگرى را سزا نباشد، در آن شريك ندارد و كسى بدان احاطه ندارد و آن را نداند جز خود او.

سائل: خودش همه چيز را در آفرينش متصدى مى‌شود؟

امام: او والاتر از اين است كه نسبت به آفرينش و تدبير اشياء دست بكار باشد، زيرا اين خود شأن كارگر و مخلوق است كه بايد به علاج و دست به كار شدن كارها را انجام دهد، او برتر است، و صرف اراده و خواستش نافذ است و فعال ما يشاء است.

٧- از امام باقر (ع) پرسش شد كه: آيا روا است كه گفته شود خدا چيزى است؟ فرمود: آرى، با همين عبارت او را از دو مقام ناشايسته در آورى: از مقام تعطيل و نفى مبدأ و از مقام تشبيه به مخلوق..