ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٣٩ - باب سعادت و خوشبختى و شقاوت و بدبختى

٢- فرمود: هيچ چيزى نيست كه در آن دست باز گرفتن و كناره‌گيرى، يا دست انداختن و اقدام تصور شود از هر چه خدا بدان فرمان داده يا از آن نهى كرده جز آنكه براى خداى عز و جل در باره‌اش آزمايش و قضاوتى است.

باب سعادت و خوشبختى و شقاوت و بدبختى‌

١- امام صادق (ع) فرمود: براستى خدا پيش از آنكه آفريده‌هاى خود را بيافريند سعادت و شقاوت را آفريد، هر كه را خدا خوشبخت و سعادتمند آفريد، هرگز او را دشمن ندارد، اگر بد كند كار او را دشمن دارد نه خود را، و اگر بدبخت و با شقاوت باشد، هرگزش دوست ندارد و اگر كار خوبى كند، كارش را دوست دارد و خودش را دشمن دارد به خاطر سرانجامى كه بسوى آن مى‌رود، هر گاه خدا چيزى را دوست دارد هرگزش دشمن ندارد و هر گاه چيزى را دشمن دارد هرگزش دوست ندارد.

٢- ابو بصير گويد: من حضور امام صادق (ع) نشسته بودم و يكى از آن حضرت چنين پرسيد، گفت: قربانت يا بن رسول الله، از كجا بدبختى دامنگير گنهكاران شده تا در علم خدا گذشته كه به كيفر كردار خود محكوم به شكنجه‌اند؟ امام فرمود: اى‌