پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٤ - على در شب هجرت

يارى پيامبر و گستاخى و ظلم و ستم خود ادامه داد، پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم به ياران خود فرمان هجرت به مدينه داد و فرمود:

خداوند براى شما سرزمين امن و برادرانى كه در كنار ايشان زندگى كنيد قرار داده است.

بدين‌ترتيب، ياران حضرت در چند مرحله به صورت دسته‌هاى كوچك و پنهانى و دور از چشم قريش رهسپار مدينه گرديدند.[١]

با همه دشوارى‌ها و فشار و تكذيب و تهديدى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم از دور و نزديك با آن روبرو شد و فرمود:

«ما اوذي احد مثل ما أوذيت في اللّه؛

هيچ كس مانند من در راه خدا آزار و اذيت نديد»[٢].

ولى اميد وى به پيروزى بر دشمنان و موفقيت در راه تبليغ رسالت اسلام، هيچ‌گاه به ضعف نگراييد و اعتماد كامل وى به ذات بارى تعالى قوى‌تر از قريش و توطئه‌هاى آنان بود و قريش، اين واقعيت را در وجود پيامبر سراغ داشت و خطراتى كه سال‌هاى بعد از آن‌ها پرده مى‌داشت، برايش تجسم مى‌يافت زيرا تصور مى‌كرد اگر پيامبر امكان يابد به ياران خود ملحق شود و از مدينه به عنوان مركز و خاستگاهى در جهت گسترش رسالت خود استفاده كند، قطعا موجوديت آن‌ها به خطر خواهد افتاد. به همين دليل به تدارك نيرو پرداخته و قبل از آن‌كه فرصت از دست رود براى نابودى وى، به برنامه‌ريزى نشستند، مشروط به اين‌كه مسؤليت كشتن آن حضرت را يك شخص يا قبيله به تنهايى بر عهده نگيرد، تا بنى هاشم در جهت خونخواهى پيامبرشان نتواند

[١] . سيره ابن هشام ١/ ٤٨٠، مناقب ابن شهر آشوب ١/ ١٨٢ موسوعة التاريخ الاسلامى ١/ ٧١٧.

[٢] . كنز العمال ٣/ ١٣٠، ح ٥٨١٨، حلية الاولياء ٦/ ٣٣٣.