پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٣ - نخستين نماز جماعت در اسلام

عقيده‌مندى، چيست؟

حضرت در پاسخ عموى خود فرمود:

اين دين و آيين خدا و فرشتگان و دين پدرمان حضرت ابراهيم عليه السّلام است، خداوند مرا بر اين دين، پيامبر قرار داد و به سوى بندگانش فرستاد. عمو جان! اكنون شما سزاوارتر از ديگران هستى كه او را پند دهم و به هدايت دعوتش نمايم و سزاوارترين فردى هستى كه به دعوتم پاسخ مثبت دهى و مرا در راه پيشبرد آن يارى نمايى.

و على فرمود:

پدر جان! من به فرستاده خدا ايمان آوردم و از او پيروى نمودم و همراه با او براى خدا نماز گزاردم.

ابو طالب پاسخ داد: فرزندم! او (پيامبر) تو را به راه خير و صلاح رهنمون مى‌شود، از او جدا مشو.[١]

ماجراى ديگرى را عفيف كندى از عمويش عباس نقل مى‌كند و مى‌گويد:

بازرگانى بودم به قصد تجارت به حج آمدم و نزد عباس بن عبد المطلب رفتم تا از او مقدارى كالا خريدارى كنم، به خدا سوگند! در منى نزد عباس بودم كه مردى از خيمه نزديك او بيرون آمد و نگاهى به خورشيد كرد آن‌گاه ديد به وسط آسمان رسيده به نماز ايستاد در پى او از همان خيمه زنى خارج شد و پشت سر او قرار گرفت و مشغول نماز شد و بعد از او نوجوانى در سنّ بلوغ از خيمه بيرون آمد در كنار او به نماز ايستاد، از عباس پرسيدم: اين شخص كيست؟

[١] . فصول المهمه ابن صباغ ٣٣، كامل ١/ ٥٨ طبرى نظير آن را در تاريخ خود ٢/ ٥٨ آورده است.