پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٦٤ - كنيه و لقب

وارد مسجد شد و عرضه داشت: پروردگارا! من به ذات مقدست و پيامبران و كتب آسمانى‌ات ايمان داشته و به سخن جدّم ابراهيم خليل عليه السّلام اعتقاد دارم. هم او بود كه خانه ويرانه‌ات را بنا نهاد. تو را به حق آن كس كه اين خانه را بنا نهاد و به حق كودكى كه بدان بار دارم سوگند! ولادت اين فرزند را بر من آسان گردان.

يزيد مى‌گويد: ديدم خانه كعبه از ناحيه پشت شكافته شد و فاطمه وارد آن گرديد و از ديدگان ما نهان شد و سپس ديوار خانه به هم متصل شد، ما به پا خاسته و تلاش كرديم قفل در را باز كنيم، ولى تلاشمان بى‌نتيجه ماند و در باز نشد، دانستيم در اين ماجرا راز و رمزى الهى نهفته است و آن بانو روز چهارم در حالى كه دست امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السّلام را در دست داشت از خانه كعبه خارج شد.[١]

فردى به سرعت اين خبر را به ابو طالب و خاندان او مژده داد، همگى با چهره‌هاى خندان و شتابان از راه رسيدند. پيشاپيش همه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم در حركت بود كه على را در آغوش گرفت و به خانه ابو طالب برد- در آن برهه رسول گرامى از زمان ازدواج با حضرت خديجه در خانه عمويش بسر مى‌برد- در ذهن ابو طالب خطور كرد كه نوزادش را «على» بنامد و چنين كرد و به ميمنت ولادت اين نوزاد مبارك وليمه‌اى ترتيب داد و شتران زيادى ذبح كرد.[٢]

كنيه و لقب‌

امير المؤمنين عليه السّلام داراى القاب و كنيه‌ها و صفاتى است كه شمارش و

[١] . علل الشرايع صدوق، ص ٥٦، روضة الواعظين فتّال نيشابورى ص ٦٧، بحار الانوار ٣٥/ ٨، كشف الغمه إربلى ١/ ٨٢.

[٢] . بحار الانوار ٣٥/ ١٨.