پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٦ - والد ماجد امام عليه السلام

والد ماجد امام عليه السّلام‌

عبد مناف و به گفته‌اى: عمران و به قولى شيبة، با كنيه ابو طالب، برادر تنى عبد اللّه والد بزرگوار پيامبر است.

ابو طالب ٣٥ سال قبل از ميلاد با سعادت نبى اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم در مكه ديده به جهان گشود و پس از پدر بزرگوارش عبد المطلب، سرپرستى امور قريش به طور كامل به او منتقل گرديد و به جهت عهده‌دار بودن مسئوليت آب دادن حاجيان، آب آشاميدنى و مورد نياز كليّه حاجيانى را كه وارد مكه مى‌شدند، تأمين مى‌كرد. آن حضرت هيچ‌گاه بت‌ها را پرستش نكرد و خدا را به يگانگى عبادت نمود و از ازدواج با محارم و كشتن نوزادان دختر و عمل منافى عفّت و باده‌نوشى و طواف با بدن برهنه اطراف خانه خدا جلوگيرى به عمل آورد.[١]

آن‌گاه كه عبد المطلب عليه السّلام بدرود حيات گفت، ابو طالب مراقبت از رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم را بر عهده گرفت، وى بيش از فرزندان خود، به پيامبر اكرم محبّت و علاقه نشان مى‌داد، همواره در كنار بسترش مى‌خوابيد و هرگاه از خانه بيرون مى‌رفت وى را همراهى مى‌كرد و در خوراك نيز وى را بر فرزندان خود ترجيح مى‌داد.

روايت شده ابو طالب روزى فرزندان عبد المطلب را خواست و بدان‌ها سفارش كرد: «در مورد آن‌چه از محمد شنيديد و از دستوراتش پيروى كرديد، همواره خير و نيكى قرينتان باد، از او پشتيبانى نماييد كه به راه هدايت رهنمون خواهيد گشت». و تا ابو طالب زنده بود قريش جرأت هيچ‌گونه تعرّضى نسبت‌

[١] . روضة الواعظين فتّال ١٢١. ١٢٢، سفارش ابو طالب به بنى هاشم.