پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٨ - رهبرى الهى

خداوند برتر از آن است كه نسبت به بندگانش ستم روا دارد، درباره آفريدگانش به عدل و داد رفتار مى‌كند و در اجراى احكام ميان آن‌ها به عدالت حكم مى‌كند.

و نيز فرمود:

خداوند تو را جز به نيكى امر نكرده و جز از قبيح و زشتى باز نداشته است. حكم خداوند در مورد اهل آسمان‌ها و زمين يكسان است، خداوند هيچ‌گاه انسانى را به خاطر عملى وارد بهشت نمى‌كند كه در اثر همان كار فرشته‌اى را از آن بيرون كرده باشد.

رهبرى الهى‌

هدايت الهى از طريق رهبران شايسته‌اى كه خدا آنان را براى هدايت بندگانش برگزيده، سنّت هميشگى خداوند در مورد آن دسته از آفريدگان خويش بوده است كه از انديشه و دانش بهره‌مند و به اراده و اختيار مسلّحشان ساخته است.

اين سنّت الهى براى بشر با گزينش حضرت آدم به عنوان برگزيده‌ترين آفريده‌هاى او، آغاز مى‌گردد ...

خداوند او [آدم‌] را پس از توبه از بهشت به زمين فرستاد تا با نسل خود زمين را آباد سازد و بدين وسيله حجت را بر بندگان تمام كرد. پس از مرگ حضرت آدم، زمين را خالى از حجّت نگذاشت و ميان فرزندان آن حضرت و شناسايى خود پيوندى برقرار كرد. حجّت‌ها و دليل‌هاى خود را قرن به قرن بر زبان پيامبران برگزيده و حاملان رسالت خويش براى آنان اقامه نمود ... ذريّه پاك آن‌ها را در بهترين جايگاه به وديعه نهاد، و در بهترين مكان مستقر ساخت از صلب كريمانه پدران به رحم‌هاى پاك مادران منتقل نمود ... و پيامبر ما حضرت محمد صلّى اللّه عليه و اله و سلم را به عنوان آخرين پيامبر از اصيل‌ترين و عزيزترين خاندان‌ها و از همان درختى كه پيامبران و امينان درگاه خود را آفريده بود، به وجود آورد.