پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦ - بخش نخست امام على بن ابى طالب عليه السلام در يك نگاه

«و اعلموا أنّي إن أجبتكم ركبت بكم ما أعلم و لم أصغ إلى قول القائل و عتب العاتب»؛[١]

به هوش باشيد: اگر دعوت شما را بپذيرم، طبق آن‌چه خود مى‌دانم با شما رفتار خواهم كرد و به سخن اين و آن و سرزنش سرزنش‌كنندگان گوش نمى‌سپارم.

و نيز فرمود:

خدايا! تو خود مى‌دانى آن‌چه ما انجام داديم نه براى اين بود كه جاه و قدرتى به دست آوريم و نه براى اين‌كه از كالاى پست دنيوى چيزى تهيه كنيم، بلكه بدين جهت بود كه احكام فراموش شده دين و آيين تو را باز گردانيم و صلح و آرامش را در شهرهايت آشكار سازيم تا بندگان ستمديده‌ات در ايمنى قرار گيرند و حدود تعطيل شده‌ات ديگر بار عملى و اجرا گردد.[٢]

امام عليه السّلام با زحمت زياد سعى نمود تا از راهى بى‌دغدغه و هموار، عدالت اجتماعى و سياسى را ميان مردم پديد آورد و با حفظ وحدت و يكپارچگى امّت همراه با تلاش در مسير تربيت و آموزش و اداى حقوق كامل آنان، امنيّت و آزادى و رفاه و آرامش را حاكميت بخشد.

حضرت، گردانندگان دستگاه فاسد ادارى را بركنار و فرمانروايان و كارگزاران لايق و كارآمد و انسان‌هاى كاردان را جايگزين آن‌ها ساخت و آنان را دقيقا زيرنظر داشت به گونه‌اى كه فرصت‌طلبان آزمند را از حيطه مسئوليت، دور ساخت و صراحت و حق و صداقت را در تمامى زمينه‌ها به كار گرفت، به نيرنگ و فريب متوسل نشد و در همان راه و بر همان شيوه برادر و پسر عمويش رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم گام برداشت.

[١] . همان ٣٢/ ٣٦.

[٢] . همان ٣٤/ ١١١، باب فتنه و آشوب‌هايى كه در زمان على عليه السّلام اتفاق افتاد.« اللّهمّ انّك تعلم أنّه لم يكن الّذي كان منّا منافسة في سلطان و لا التماس شي‌ء من فضول الحطام، و لكن لنردّ المعالم من دينك و نظهر الاصلاح في بلادك، فيأمن المظلومون من عبادك، و تقام المعطّلة من حدودك».