پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٢ - محورهاى كارى امام عليه السلام

مردم مدينه آن‌ها را به مبارزه و نبرد، تشويق فرمود. در همين گيرودار خبر سرپيچى طلحه و زبير از بيعت امام عليه السّلام و حركت آن‌ها به سوى بصره، مانع حركت سپاه حضرت شد، در صورتى كه طلحه و زبير براى انجام عمره از امام عليه السّلام كسب اجازه كرده بودند و امام عليه السّلام اجازه داده و آنان را از پيمان‌شكنى برحذر داشته بود.[١]

محورهاى كارى امام عليه السّلام‌

در آيين اسلام براى شخصيتى كه ناظر بر اجراى احكام رسالت اسلامى و استمرار آن‌ها در زندگى باشد و بر پابرجايى آن‌ها در برابر جريان‌هاى مختلفى كه پس از پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلم به وجود آمد، نظارت داشته باشد، نقشى برجسته لحاظ شده است و در اين آيين الهى به صراحت بيان شده كه امام على عليه السّلام و پس از آن بزرگوار فرزندانش داراى چنين جايگاهى هستند.

ايفاى نقش ناظر و رهبرى امور دينى ايجاب مى‌كرد كه امام معصوم عليه السّلام بالاترين پست‌ها را در دولت بر عهده گيرد ولى پس از وفات رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم عناصرى نالايق در شرايطى پيچيده و نابسامان مداخله كرده و به قدرت دست يافتند، ولى اين اوضاع، امام عليه السّلام را از ايفاى نقش خود باز نداشت طبيعى است كه نزاع و كشمكش اقتضا دارد نقش افراد، متعدد و متنوّع باشد. ازاين‌رو، امام على عليه السّلام براى اصلاح انحراف امّت و حراست از اعتقادات و مقدسات آنان، اساس كار خود را بر دو محور قرار داد.

نخستين محور: تلاش در جهت به دست‌گيرى اداره و زمام امور حكومت‌

[١] . تاريخ طبرى ٣/ ٤٦٩.