پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٥ - وصيت ابو بكر به عمر

پراكندگى و تباهى رسالت و جامعه اسلامى از امير مؤمنان عليه السّلام گرفت، آن حضرت را برترين سمبل مدافع از موجوديت اسلام در تمامى عرصه‌ها قرار دارد.

از همين رهگذر امام على عليه السّلام از هر موقعيتى استفاده مى‌كرد و در هر موردى كه سران دولت به مسأله دشوارى برمى‌خوردند به تشريح اركان دين مى‌پرداخت و ميان امتى كه هنوز آيين الهى در روح و جانشان رسوخ نكرده بود، به ارائه نقطه نظرات صحيح خويش اقدام مى‌كرد، به همين دليل امام عليه السّلام چه در دوران ابو بكر و چه برهه بعدى حكومت خلفاء در امور زندگى مسلمانان، معيار قضاوت و داورى و صدور فتوا، به شمار مى‌آمد.

على عليه السّلام به همراه صحابه برگزيده‌اى كه در رنج و دشوارى‌هايش ياور او بودند، به دفاع از مدينه پرداخت تا از هجوم واپس‌گرايان از اسلام جلوگيرى به عمل آورد.

وصيت ابو بكر به عمر

امام على عليه السّلام همواره مورد جفا و ستم قرار گرفت و حقش را از او دور ساختند، وى از درجا زدن خلافت و به ضعف گراييدن رسالت رنج مى‌برد و راهى جز شكيبايى نمى‌يافت و صبر و بردبارى مى‌كرد و نيك مى‌انديشيد وى در خطبه خود معروف به شقشقيه از حزن و اندوه و دردهايش پرده برمى دارد و مى‌فرمايد:

به خدا سوگند! ابو بكر رداى خلافت را به تن كرد و به خوبى مى‌دانست نقش من در گردش حكومت اسلامى چونان محور سنگ آسياست.

او آگاهى داشت سيل‌ها و چشمه‌هاى علم و فضيلت از دامن كوهسار وجود من‌